ШОГИРДИ БЕАДАБ

Муаллим аз кӯча гузар мекард. Аз паҳлӯяш шогирде хунсард гузашт. Муаллим шогирдашро садо зада, гуфт:
— Вақте ки муаллим ва як шогирд бо ҳам рӯ ба рӯ шаванд, аввалтар бояд кадомашон салом бидиҳанд?
Шогирд қадре фикр карда гуфт:
— Ҳар кадомашон, ки боадабтар бошанд.

ТУРО ОШПАЗИ ХУД ТАЪИН МЕКУНАМ

Писарак ғизоеро, ки модараш пухта буд, мехӯрд. Ҳангоми фурӯ додани як луқмаи калон гуфт:
— Модарҷон, вақте ки ман миллионер шавам...
Зан бо ғурур ва сарбаландӣ андешид:
— Қурбон, ту бачаи хубӣ... медонам, сари пирӣ ҳатман манро нигоҳдорӣ мекунӣ.
Аммо писарак чунин идома дод:
— Туро ошпази худ таъин мекунам.

КОРИ КИРОӢ

Мардеро чашм ба писаре афтод, ки ду даст зери сар гузошта, канори роҳи пиёдарав рӯболо мехобид. Мард пеш рафт ва аз писар пурсид:
— Писарҷон, ин ҷо чӣ кор мекунӣ?
Гуфт:
— Мехоҳам кироӣ кор кунам?