Ана, ҳамин хел Канаяк дар ғами дӯсташ азодор шуду Алошақшак парашро партофта, Чанор баргашро рехта, Бузак шохҳояшро шикаста, Оби равон лойолуд шуда, ба дарду алами ӯ шарик шуданд.

ХАРГӮШИ ШЕРДИЛ М

Харгӯшчае буд, харгӯшчаи тарсончаке. Шохчае тирсӣ карда шиканад ё паррандае қанот занад ва ё порчаи барф аз дарахт афтад, як қад мепариду гирён мешуд.

Баъд калон шуд, ҷасорат пайдо кард ва як рӯз калонӣ карда гуфт:

• Ман аз ҳеҷ чиз наметарсам!

Вай ин суханонро бо овози баланд такрор карда, ба беша даромад.

• Чӣ, ту аз гург ҳам наметарсӣ? — пурсид харгӯши пир.

• Аз гург ҳам, аз рӯбоҳ ҳам, аз хирс ҳам наметарсам! – ҷавоб дод харгӯшча. – Агар гургро бинам, пора карда мепартоям.

• Ту нодон! - гуфт харгӯши пир.

Ин замон як гург омада монд. Гург гушнаву хаста буд. «Кошкӣ ақалан як харгӯш вомехӯрд» мегуфт ӯ дар дилаш ва нохост ба гӯшаш овози харгӯш расид. Вай бозистоду бӯй кашид ва поида-поида пеш омадан гирифт.

Гург наздик омада шунид, ки як харгӯшчаи қаччашми думкалта ӯро пора карда хӯрданист.

• Исто, ҳозир ман ба сари ту лофзан об мерезам! – гуфт гург.

Харгӯшча ба болои кунда баромада мегуфт: