кард. Подшоҳ вақташ чоқ шуда, фармон дод, ки сад тилло ба моҳигир диҳанд. Моҳигир сад тиллоро гирифта хурсанд шуда, аз пеши подшоҳ баромада рафт. Ин замон вазир хандид.

Подшоҳ пурсид, ки ӯ барои чӣ механдад?

Вазир гуфт:

• Подшоҳам, ба бадали як моҳии дупула сад тилло додед, агар ҳамин хел кардан гиред, дар андак вақт дар хазинаи подшоҳӣ як пули сиёҳ ҳам намемонад.

Подшоҳ:

• Чӣ кор кунам? – гуфта аз вазир пурсид.

Вазир гуфт:

• Ӯро гардонеду пурсед, ки моҳияш нар ё мода, нар гӯяд, гӯед, ки ба мо модааш даркор, мода гӯяд, гӯед, ки ба мо нараш даркор. Вай маҷбур мешавад, ки сад тиллоро гашта диҳад, се-чор тилло медиҳад, хурсанд шуда меравад.

Моҳигирро чеғ заданд, подшоҳ аз ӯ пурсид:

• Моҳиятон нар ё мода?

Моҳигир қадре фикр карда гуфт:

• Подшоҳам, моҳии ман хунасост, ҳам нару ҳам мода.

Подшоҳ завқ карда ба вазир гуфт:

• Ҳозир аз киссаат ба ин мард барои ин ҷавобаш сад тилло медиҳӣ!

Вазир маҷбур шуд ба ӯ сад тилло диҳад, вақти доданаш як танга аз дасташ ғалиду рафта гум шуд. Моҳигир кофта-кофта тангаро ёфта гирифт. Вазир ин ҳолро дида, ба подшоҳ гуфт:

• Аслаш, ки паст аст, дар ҳамин ҷо ҳам пастиашро кард, як тангаро ин қадар кофт, то наёфт сар боло накард, одами назарбаланд мебуд ин корро намекард.

Моҳигир ин гапро шунида гуфт:

• Подшоҳам, рӯи тангаи тилло мӯҳри шумо сабт шудагӣ,