Бурда нон на суруд мефораду на мусиқӣ, балки форад ҳам онҳо чӣ доранд, ки нисори марди ҳунар мекунанд. Ин ҷавон бояд савдогар бошад, вале дору гираш на ба савдогар монанд асту на ба косиб. Роҳзан аст, ё дузд. Оре, роҳзан, дузд ё кисабур аст. Муқаррар мекунаму ба зиндон меандозам, «хас каму ҷаҳон пок», бигузор мардум донанд, ки ман, подшоҳашон, мамлакатро аз ҷинояткорон тоза карда гаштаам.

Подшоҳ Ҳасанакро саволборон кард: кистӣ, чӣ корай, чӣ ҳунаре дорӣ ва ғайра.

— Бисёр такурӯ карда пурсида истодаед, меҳмон! — гуфт Ҳасанак.

— Пурсидан айб надорад, — ҷавоб дод подшоҳ.

Ҳасанак гуфт:

— Ман на косибаму на тоҷир, на дузду роҳзан. Ман як инсони заҳматкаш. Саҳар кӯҳ рафтаму ҳезум овардаму фурӯхтаму харид кардам, ҳамаи сирри ман ҳамин.

Подшоҳ бовар накарда, аз дил гузаронд, ки дурӯғ мегӯяд ин ҷавон, ӯро бояд фош кард. Бо ҳамин фикр баромада рафту рӯзи дигар ба бозори ҳезум омада дид, ки дар ҳақиқат он ҷавон ҳезум мефурӯшад. Ҳамон лаҳза ба боргоҳаш баргашта, наздиконашро даъват карда, фармон дод, ки ҳезумфурӯширо манъ кунанд. Чарчиҳо кӯча ба кӯчаву бозор ба бозор гашта, бонг заданд, ки:

— Подшоҳи мамлакат амр фармуданд: дар су-