— гуфта хомӯшак, ғамгину гирён ба назди саг рафт, ки вай устухон хоида хоб буд.

– Саг-бобо, саг-бобо!

– Лаббай! — гуфт саг ва сулфида-сулфида ба таги дарвоза баромад.

– Гурбаи қаллоби гапнодароро як обӣ-нонӣ карда кӯбед. Вай маро дашном дод, — гуфт хомӯшак оби дидаашро қатор карда.

– Аз кору борам монда, гурбаи ҷанҷолиро сур карда гашта ман чӣ фоида мебинам? — гуфт саг.

– Ту саги якравро ба бало гирифтор накунам, намемонам! — гуфта хомӯшак ба сари кӯча баромада дид, ки бачаҳо чиликбозӣ карда истодаанд.

– Ҳа, хомӯшак, чӣ мегӯӣ? Гапатро тезтар гӯй, моро аз бозӣ намонон! — гуфтанд бачаҳо.

– Ҳӯ, ана саги гарданшахро занетон, ба гапи ман надаромад, — гуфт хомӯшак ба бачаҳо зорию тавалло карда.

– Рав, ба мо халал нарасон, вақт надорем, — гуфтанд бачаҳо, мо сагбоз не.

Хомӯшак аз кӯҳҳои баланди барфдор гузашта, ба як биёбони васеъ рафт, ки он ҷо шамол зиндагонӣ мекард.

Хомӯшак ба сари қирраи як санг нишаста:

– Шамол-бобо, ҳӯ шамол-бобо! — гуфта цеғ зад.

– Шимо кӣ? Марҳамат ба хонаи мо. Меҳмони азизи мо шавед, — гуфта фарёд баровард шамол.

– Шамол-бобо, ман хомӯшак, бачаҳо ба гапи