— Ҳеҷ илоҷ надорам, - ҷавоб дод асп.
— Хӯҷаин гуфт, ки агар ман зӯр дошта бошам, ягон шерро кашола карда барам, он вақт маро ба хонааш роҳ медиҳад. Вале хӯҷаин хуб медонад, ки ман ин корро карда наметавонам.
Рӯбоҳ гуфт:
— Ман ба ту ёрӣ медиҳам. Ту дар ин ҷо дароз кашу нафас набарор, гӯё ки мурдаӣ.
Асп ҳамин тавр кард. Рӯбоҳ ба ғоре рафт, ки шер дар он ҷо зиндагӣ мекард. Ва ба шер гуфт:
— Дар он ҷо аспи мурдае ҳаст. Ҳамроҳи ман биё, шикаматро сер мекунӣ.
Шер ҳамроҳи рӯбоҳ рафт. Онҳо ба назди асп расиданд ва рӯбоҳ гуфт:
— Ту дар ин ҷо бароҳат гӯшт хӯрда наметавонӣ. Биё, ман думи аспро ба думи ту бандам ва ту онро кашола карда ба гори худат бар, баъд оромона дар ҳамон ҷо бихӯр.
Ин маслиҳати рӯбоҳ ба шер маъқул шуд. Шер қафояшро гардонд, то ки