Чанд лӯҳтак, ба хурдсолон афсона мегуфт, меафтад. Афсонаҳои ӯ бисёр ҷаззоб буд. Пирамарди мӯйдароз дар даст лӯҳтак дар нақши шоҳ ба лӯҳтак мегӯяд: «Вазир, ин дуздро ба зиндон бар». Вазири лӯҳтак ҷавоб медиҳад, ки «хуб шудааст». Лӯҳтакмодар бо гиря мегӯяд: «Шоҳам, ин писари ман аст, дуздӣ накардааст». Лӯҳтаки кал сарашро хорида: «Подшоҳи олам, ин дафъа бахшедаш». Лӯҳтаки дузд: «Ман дуздӣ накардаам, очаҷон, маро халос кунед».

Мардуми тамошобин бо завқ механданд. Онҳо аз ҳар тараф овоз бароварда ба лӯҳтакбоз пул дароз мекунанд: «Халос кунед, мана ин пулро гиреду халос кунед, марҳамат, халос кунед». Тамошобинон ба пеши лӯҳтакбоз пул мепартоянд.

Шаҳзода ҳам пуле медиҳаду аз пирамард мепурсад:

— Эй марди фозил, бароям чанд лӯҳтак мефурӯшӣ?

— Эй марди оқил, бале, бифармо.

Шаҳзода чанд лӯҳтак мехараду онҳоро дар даст бозикунон меравад. Мераваду мераваду ба кишваре мерасад. Бегоҳ буд. Дар сари роҳ бачаҳо бозӣ мекарданд. Пиразане дар назди дарвозааш ба бозии бачаҳо менигарист. Шаҳзода бо завқ як ду лӯҳтакашро ба ду дасташ гирифта, ба афсонагӯй шурӯъ кард.

— Буд набуд, будгор буд...

ЛӮХТАКИ 1: ...замин набуд шудгор буд...

ЛӮХТАКИ 2: ...як бобои шалгамкор буд, шалгами вай нокор буд.

Шаҳзода бо нигоҳаш ба осмон ишорат мекунад: