Духтар дошт, номаш Фарангибону буд. Духтари подшоҳ бо сил канизаш ба ҳамин боғ омада, карнаю сурнаю рақсу бозиву кайфу сафо мекард. Канизе аз канори боғ гул мечид. Ногоҳ чашмаш ба Барзу афтод, ки дар рӯи сабза беҳуш хоб аст ва чанд ҷои баданаш захмӣ аст. Каниз аз тарс дигаронро фарёд кард:
– Духтарҳоооо!!! Ёрӣ диҳед! Ёрӣ диҳед!
Ҳама ба тарафи овоз давиданд. Меоянду мебинанд, ки ҷавоне ба хоку хун оғушта, дар болои сабза ғелида ва беҳуш хобидааст. Дар наздаш як асп. Фарангибону чанд хизматгорашро даъват карда, Барзуро ба қасраш мебарад. Мебинад, ки як ҷавони тануманду паҳлавон. Ошиқ мешавад. Зуд табиб оварда, доруву дармон мекунад, сару танашро мешӯянд. Чил шабу чил рӯз Барзу дар ин боғ мемонад.

Яке аз канизҳо Моҳира ном дошт. Вай ҳам ба Барзу дил баста буд. Вале намедонист, ки чӣ кор кунад. Рӯзе аз бахилӣ ба хӯроки Барзу як чангол намак меандозад, то ки ба ин баҳона ҷавон аз духтари подшоҳ рӯ гардонад. Инро Фарангибону мефаҳмад. Моҳираро сарзаниш карда мегӯяд:
– Нону намакам кӯр кунад. Чаро бахилӣ мекунӣ? Хӯроки меҳмонро шӯр кардӣ, аҳмақ!

Бо пушти панҷааш ба рӯи Моҳира якто мезанад. Вай аз баландӣ парида ба замин меафтаду гирякунон ба назди модараш меояд. Моҳира модаре дошт, ки зани сеҳргару фолбину ҷодугар буд. Ашкрезон ба модараш мегӯяд:
– Фарангибону як ҷавонро ёфта омад. Вай бо