МӮРЧА, САНГПУШТ ВА РӮБОҲ

Буд, набуд, будгор буд,
Замин набуд, шудгор буд.
Як мӯрчаи пуркор буд,
Сангпуштак ӯро ёр буд.
Як рӯбоҳи маккор буд,
Дар хӯрданак тайёр буд.

Дар як замоне, дар як маконе як мӯрчаяк буд. Аввали баҳор буд, ки ин мӯрчаяк аз паи ризку рӯзӣ ба берун баромад. Фикр карду худ ба худ гуфт, ки як хӯшаи гандум дорам, ҳаминро дар ҳамин адир бикорам. Хӯшаи гандумро бароварда рафтан гирифт, то як замини муносиб пайдо кунаду бикорад. Рафт, рафт, рафт, ки аз пешаш сангпуште баромад. Сангпушт мӯрчаро дида:
– Салом, ҷонвари заҳматкаш? – гуфт.
Мӯрча:
– Валейкум бар салом – гуфт.
Сангпушт пурсид:
– Эй мӯрчаяк, ин хӯшаи гандумро кашола карда куҷо мебарӣ?
Мӯрча гуфт, ки:
– Ба ҳамин адири таги кӯҳ бурда мекорам.
– Ман коргарам, маро ҳам ҳамроҳ намебарӣ? – хоҳиш кард сангпушт.