МУШ ВА ҚУРБОҚҚА

Буд, набуд, муше буд. Вай дар як макони хушбоду ҳаво, дар боғе зиндагӣ мекард. Дуртар аз сӯрохи вай як ҳавзе буд, ки дар гирдаш дарахтони бед буданд. Мушак гоҳе аз сӯрохи худ баромада, дар гирдогирди ҳавз давр мезаду ба овози қурбоққаҳо гӯш медод. Дар ҳавз қурбоққаҳо зиёд буданд, вале яке зуд-зуд ба берун мебаромаду атрофро тамошо мекарду бо овози кур-кур-қуууури аҷиби худ месароид. Гӯё, ки булбул бошад. Месароиду месароиду месароиду ҷонваронро хоб кардан намегузошт.

Муш ин овозро шунида ба берун баромада дид, ки дар лаби ҳавз як ҷонвараке кур-кур-қууууур мекунад. Чанд лаҳза атрофро тамошо карда, бо шунидани он овоз дасту сарашро меҷонбонаду ба таври худ лаззат бурда, мерақсад. Қурбоққа ҳам рақси хеле аҷибу ғариби мушро дида ҳайрон шуда, худ ба худ гуфтааст: «бо вай ошно бояд шуд». Аз ҳамон рӯз сар карда қурбоққа ва муш бо ҳам дӯст мешаванд. Дӯсти меҳрубон.

Ҳар замоне ки хостанд, баробари шунидани садои якдигар ба берун мебаромаданду чақ-чақ карда мешиштанд. Аз дидаву шунидаҳо ҳар чӣ мегуфтанд. Муш дар бораи мушон гап мезаду қурбоққа дар бораи дӯстони таги об.