Бӯрд ман ғарқи хобам. Охир, дар авҷи гармиӣ ҳаво ба хона даромада, устухонам сабук, қариби офтобшинам бедор мешудам. Ҳам дирӯз, ҳам парерӯз... Ҳоло фикр мекунам дар байни онҳо ягон ҳодисаи ҷиддӣ рӯй надодааст. Дугонаҳои ҷамолакианд онҳо. Пас талху тундашонро тақозои муқаррарӣ пиндошта, навъе аз кафшери гуфтугӯ медонанд. Рафту ба тахмин аз ҳад гузашта бошанд, дигар чӣ илоҷ — боз ҳам тоб меоранд. Солҳои дароз инҷониб чунинанд, гӯё як ҷону як тан шудаанд. Агар пасту баланд мегӯянд, гӯё фақат ба худ гуфтаанд. Акнун ҳаргиз тағйир намеёбанд онҳо. Чӣ хеле буданд ва ҳастанд, ҳамон хел мемонанд. Вагарна лӯхтаквор сунъӣ хоҳанд тофт...

Шуморо намедонам, лекин ман аз сӯҳбати ин ду зани солхӯрда, ин ҳамсояҳои дилогоҳ, ки устухонашон ба заҳмати пайгир шах шудааст, ба ростӣ, то кунун ҳаловат мебарам. Баъзан пиқ-пиқ механдидам. Ва бо диққат шунида, аз мураккабии ҳаёти инсонҳо, аз оқибати баду неки онҳо ҷиддан ба андеша низ мерафтам. Воқеан, ҳоло ҳам дар банди хаёлу хотираҳо қарор дорам.

3

Ман аслан ҷарроҳам, панҷ сол муқаддам донишгоҳи тиббиро ба итмом расонда, мувофиқи касбам дар Душанбе, дар беморхонаи Қарияи Боло беш аз як сол кор кардам. Вале рӯзам нагузашт, — аксар духтурони таҷрибанок ба гурӯҳҳо ҷудо шуда, беморонро низ дар байни худ тақсим намуда ва аз ин, албатта, суд ҷуста, ба ман барин ҷавонони бетағо чандон рӯи хуш намедоданд. Гирумони онҳоро дидаву пурсида, нозукиҳои ҷарроҳиро зудтар омӯхтан ҳам муш-