Шаст. Магнитофони шикаста бо кассетааш дар рӯи фарш ҳайрон мехобид. Хона ҳамон дар банди сукунат буд. Чунин менамуд, ки касе ҳатто нафас намекашад. Ниҳоят, баъд аз чор-панҷ дақиқа, Хуросон дар ҷои нишастааш пушт ба девор дод ва як:

– Тавба! – гуфта, боз ба ман рӯй овард. – Ту минбаъд ба ин падарсаг мулоим гап назан. Одамаш... – даст диҳӣ, на танҳо аз оринҷ, балки аз гиребонат ҳам мегирад.

Ман дар ҷавоб хомӯш будам.

Аз байн як фурсати дигар гузашт.

Хуросон низ акнун сукут меварзид.

– Падари маро бисёр ҳақорат накун, додар, – овозаш паст, гуфт нохост Сафаралӣ. – Худамро беҳти, кифоя.

– Ҳам худат, ҳам падарат меарзед, ки хурду калон якумр шуморо безанд, – гуфт дарҳол Хуросон, ба сӯи вай нигоҳе наафканда.

– Сабаб? – гардан ёзонд Сафаралӣ.

– Хок бар сарам! – якбора хандид Хуросон. – Дар ҳақиқат намедонӣ?

– Ту ба ман фаҳмон.

– Чӣ, кулли бозиҳои шуморо хотиррасон кунам? – нигоҳаш алмосвор тез, инак ба ӯ чашм давонд Хуросон.

– Бемаънӣ бошанд, марҳамат, ба миён андоз, – овозаш ҳамчунон паст, даст ба тасбеҳи болои сандуқаш бурд Сафаралӣ.

– Бемаънӣ ҳам гап!

– Ман, охир, ба ту ягон бадӣ накардаам. На дар ватан, на дар ин ҷо...

– Ба дигарон мекардӣ. То ҳол аз роҳат нагаштаӣ. Дар куҷое ки бошад, ҳар киро баинсофбинӣ, заҳр мезанӣ.