Бадеҳист, ки ҳар миллату ҷомеае дар дунё ҳақ дорад дар роҳи расидан ба чунин ҳадафҳо бикўшад. Ва Пешвои миллати тоҷик, ки бештар аз ҳар касе аз рӯҳияи созандагию ҳисси ибтикору навсозии мардум огоҳ мебошад, муътақид аст, ки халқи тоҷик дар роҳи ба даст овардани ин ҳадафҳои олӣ метавонад қадамҳои ҷиддӣ бардорад.
Вале барои ин ки ин роҳи пурифтихору сарнавиштсоз то расидан ба манзили ҳадафҳо паймуда шавад, лозим аст, ки ҳамаи мо – тоҷикистониён – дар якҷоягӣ аз роҳи ҳамкориҳои содиқонаву самимӣ раҳнаварди ин шоҳроҳи бузург бошем.
Зеро ҳамчуноне, ки меъморону муҳандисон, ҳар қадар ҳам боистеъдоду ҳунарманд бошанд, бидуни битонрезону, кафшергарону хиштчинҳо ва садҳо коргарè дигар наметавонанд тарҳҳои худро дар амал татбиқ кунанд, бунёди ҷомеаи навини ормонӣ низ бе ширкати амалию фаъоли тамоми афроди кишвар – бунёдкорони асосии давлатдорӣ ва низоми сиёсӣ – имконнопазир аст.