Ёдам омад, ки чӣ гуна Обидӣ ба мо дар курси сеюм дарс мегуфту боре мудири кафедра бо як нафар меҳмон ба дарс даромаданд. Аслан, ин корашон чандон дуруст не, пешакӣ таъкид накарда, яку якбора даромада, муаллимро саросема карданд. Обидӣ мавзўи аз дафтар хонда истодаашро ба як сў монду шараққӣ гапро ба аҳамияти яхобмонӣ бурда, аз ин хусус гап задан гирифт.
Мо ҳамаамон медонистем, ки яхобмонӣ мавзўи рисолаи номзадии муаллим аст ва онро гаштаю баргашта шунида, безор шуда будем.
Вақте ки Ҷўразода меҳмонро гирифта, ҳамроҳи ман ба синф даромаданд, рости гап аввал дасту по хўрда, ду-се дақиқа худамро гум кардам, нафас дар гулўям печида, суханам нимғурма мебаромад. Хайрият, сонӣ худро ба даст гирифтаму машғулият нағз гузашт. Дар танаффус ба хонаи муаллимон даромадам, меҳмон бархоста ба назди ман омад, дастамро фишурда ҳолҷўӣ кард ва қаноатмандона ба Ҷўразода гуфт:
– Муаллими нағз мешаванд. Мавзўъ диҳед, кор кунанд. Ба кори илмӣ ҷалб кунед... – Сонӣ ба ман рў оварда гуфт: – Агар хоҳед, ба аспирантураи институти мо биёед.
Ташаккур кардаму гуфтам, ки дар ин хусус бо муаллимам маслиҳат мекунам ва ба Ҷўразода ишорат намудам.
Баъди чанд рўз Ҷўразода ҳам он таклифи меҳмонро ба хотир оварда гуфтанд:
– Ин хел таклиф гирифтан барои ҳар як мутахассиси ҷавон мукофоти калон аст, аммо ин мукофотро ба шумо намедиҳем. Шумо дар ин ҷо заруртар.