Ман ҳаргиз инро аз он кас таманно накарда будам, худашон гуфтаанд, ки шумо ба кафедра заруред.
– Хайр, рафтем, – баъди лаҳзае сукути умумӣ Инобат ба роҳ ҳидоят кард ва дар ҷавоби нигоҳи саволомеаи ман маънидорона табассум намуду гуфт: – Мегўянд-ку, ғам нахўр, аз қафои ҳар як гиря ханда меояд. Шумора ба як ҷое мебарем, ки ... – дилбарона пошнаҳояшро тақ-тақ ба замин зада, аз хушхабаре мужда медод вай. Дар равшании чароғи офтобӣ дандонҳои сап-сафеди вай ҷило дода аҷаб не, дили Манучеҳрро боз бештар ба шўр оварда бошанд.
Ман ҳамчунон саволомез ба Манучеҳр нигаристам.
– «Вақти гулу рўзи шодмонӣ омад, сармо шуду вақти меҳрубонӣ омад» вай ба илҳом омада, замзамаашро сар карду ҷавоби аниқ надод.
Ман ҳавсалаи шўхию базлагўӣ надоштам, бинобар он бо нигоҳи хаста ва лоқайд ба Рухсора нигаристам, аммо вай ба аломати «намедонам» сар ҷунбонд. Вале чашмони ростгўяш, табассуми ба дигарон ноаён, лекин ба ман ҳамеша маълуми вай гувоҳӣ медоданд, ки аз сире бохабар аст.
– Худаш чӣ гап? Ба куҷо меравем? – пурсидам оқибат дилтангона бо андаке асабоният.
– Гўям? – ҳанўз ҳам шўхиашро бас накарда, ба Манучеҳр нигарист Инобат. Сонӣ ҷавоби ўро нигарон нашуда гуфт: – Агар ба хонаи Рухсора-ино барем, меравед? Ба хонаи ягон хеши наздикашон?
Домодашонро дида монанд?
– Беҳазл гап занед, Инобат.
– Беҳазл мегўям.