Дар идорахонаи раиси ҷамоа Лола дар иҳотаи сечор нафар раҳбарон ва муаллимони донишгоҳ менишаст. Рӯмолашро аз таги гӯлу печонда бастагӣ, чашми чапаш андаке варам, як тарафи пешониаш кабуд. Духтарак гирьяолуд аз фарш нигоҳашро намебардошт.
Ҷавонмарде, ки аз гапу кораш муфаттиши адлия буданаш аён буд, портфелашро кушода коғазу ручка гирифту шикояти Лоларо навишт, ариза ва дигар ҳуҷҷатҳои расмиро оид ба ҷиноят тахт кард ва сипас дигарҳоро аз идора баровард ва ба чашми Лола зеҳн монда нигарист. Духтар аз ин нигоҳ бесаранҷом гашту нафақат чашмашро, балки рӯяшро ҳам андаке аз ӯ гардонд, миёни абрӯвони борику хамзадааш чин гирифт.
— Хӯш, акнун ба саволи ман ҷавоб диҳед:
Гумонатон одами ҳамла кардагӣ кӣ бошад?... Аз кӣ гумонбаред? Ба кӣ монанд буд? — овози муфаттиш сохта ва оҳанги тантананоки худбоварона дошт.
Лола сарашро набардошта китф дарҳам кашид.
— Натарсед, шубҳаатонро гӯед, мо номаълум месанҷем, таъин мекунем... Дар дасти мо усулу воситаҳои гуногун даст, агар ба осмон равад, аз пояш мегирем, ба замин дарояд, аз гӯшаш кашида мебарорем.
Лола боз китф дардам кашид, вале ба ҷавоби ӯ нигарон будани муфаттишро пай бурду гуфт: