Дигар ин бор офтоб ҳам аз Ту напурсид, ки чаро аз ман ранҷидай. Ба ҷони ин шаби рӯшантар аз рӯз, ки ман ҳам ӯро пас аз он аз ёд бурдам.

Ба сардиҳои дили Ту, эй Ёр, дарёфтам, ки ҳама олам сард аст ва баҳор омаданро аз ёди худ бурдааст.

Ончунон хомӯш аз диёри зебои ишқи Ту рафтам, ки зиндагӣ ҳам аз хоби гарони худ бедор нашуд ва баҳор бо ҳама шукуфоӣ натавонист лаб ба сухан бикушояд. Замоне аз ин як ҳақиқати бас талх барои худ огоҳ шудӣ, роҳи оби чашми Туро баста буданд ва чашмаҳо низ ба он хушкӣ ба имдодат нарасиданд. Ҳама дилдодагонат аммо аз ин гурез баъд ба фарёд омаданд. Оре, чун Ту ба ёди мани хастаҷигар афтодӣ ва донистӣ, ки офтоб дигар бо дили пурхун аз оғозу анҷоми ҳар рӯз хабар медиҳад.

Гуфтӣ бароим аз таронаҳои борон бо он ҳасрати дили худ имрӯз бихон. Ва чун бар осмон назар кардам, як нишони абрро надидам. Дар ин ҳол аз нотавонии худ пеши Ту ҳеҷ нерӯеро наёфтам, ки роҳи оби дидагонро бибандам. Ва борон баъд таронаҳои маро бо он ҳасрати дили худ барои Ту хонд, аммо дидам, ки хоҳиши шунидани ҳеҷ якеро надоштӣ.

Аз ҷавоне ёд овардӣ, ки замоне дил ба Ту дода буд. Гуфтӣ дар ҳама олам чун ӯ меҳрубон касеро дарнаёфтам. Ҳар саҳар себи сурхам меовард ва бо бӯи он маст мегаштаму баъд зиндагиро бас зебо медидам. Ба Худо, рӯ ба рӯям менишаст ва бас дилнишин таронаҳои худро бароим мехонд. Афсӯс, умр ба ӯ вафо nakard, агарчи маро зиндагии худ мехонд. Ва ҳасрати ман аз он аст, ки натавонистам боре ба дурӯғ ба ӯ бигӯям: «Дӯстат медорам». Шояд умр аз ин як сухан, ки қиматашро ҷуз Худо касе намедонад, шарм медошт ва ӯро ба ман во мегузошт.