Хоб аст, ки мехоҳад ба чашмонам роҳ биёбад, аммо гиря ӯро намегузорад. Ба Худо, агар ҳам фарёди дил намебуд, то ба рӯзи қиёмат дигар ҳеҷ бедор намешудам ва ба расвоӣ дар ин шаҳр маъруф мегардидам. Ва аммо Ту, эй Ёри беҳтар аз ҷон, дар ин шаб дар он хоби ширин марову рӯзгори талхамро дидан нахостӣ.

Дилам ғам дораду чашмам наму вуҷудам мотам, аз он ки Туро аз даст додам. Ва дар ин ҳол ҳам ҳар яке шукратро ба ҷо меёранду мани ошиқ бовар мекунам, ки дилдодагон ба фаҳми ҳақиқати бас одӣ низ намерасанд.

Гуфтӣ бо сарбанди сабзу куртаи сабз меоям ва баҳорро ба зебоӣ дар ҳиҷолат мемонам. Ва бечора баҳор дигар ҳеҷ наомад. Аммо Ту ин гуфтаро пас аз рӯзе фаромӯш кардӣ.

Имрӯз ба дарахтони purгул ошиқона нигаристам ва дуо кардам, ки мисли онҳо бишукуфаму дар раҳгузори Ту бошам.

Духтараки бас зебо, ки куртаи сафед дар тан дошт, аз назди дарахти пургули олуча гузашт. Ва ман дидам, ки он дарахти пургул ба ӯ ошиқона нигарист. Ба Худо, он духтарак ба Ту монандӣ дошт.

Бар ин осмони софу офтоби дурахшон имрӯз ба шодмонӣ нигаристам. Ва дар ин ҳол дили Туву чеҳраи Ту пеши назар омад. Аз он ки натавонистам шукри ин ҳамаро ба хотири Ту ба ҷо биёрам, ба гадоён симу зар додаму ба ошиқон атру гул ва ҳам ба дарахте, ки соле пештар хушкида буд, об.

Медонам, онеро, ки барои Ту ошиқона месӯзад, ҳеҷ дӯсташ намедорӣ ва аҷр намегузорӣ. Бо ин ҳама барои Ту