Ба бедҳои сари роҳат об бидиҳанд ва бовар кунанд, ки одамӣ ба умед ҳам зинда нест. Ва Ту пас аз он ба ин як ҳақиқати талхи рӯзгор ширин бихандӣ ва ба пушти девори бузурги ҳасрат бинигарӣ ва хокистари номаҳои маро ба дасти бод бисупорӣ.

Ман аз хушбахтӣ сухан гуфтам ва Туро рӯ ба рӯи худ дидам. Ман дил ба Ту бастам ва хушбахтиро аз ошиқони худ дарёфтам. Агар ҳам мардуми олам шодии маро мехоҳанд, набояд бигӯянд, ки хушбахтам, балки бояд бо овози нарм ва баланд такрор кунанд, ки ман Туро дорам.

Бахт дуҳазор сол пеш маро меҷуст ва имрӯзам ёфт. Оре, чун ман Туро ёфтам ва он дили пур аз меҳрро ба раҳгузорат андохтам.

Бар он офтоби оламтоб бинигар ва гӯш фаро бидеҳ, ки ба ҳама ҳастӣ аз хушбахтӣ мегӯяд.

Бар он маҳтоби дилрабо бинигар ва гӯш фаро бидеҳ, ки шабро ва худро бо хушбахтӣ ва каломи он зиндагӣ мебахшад. Оре, баски ҳамдигарро ёфтанд ва ишқро бо вуҷуди зебои худ хушнуд сохтанд. Ва чаро мо, эй Ёр, барои саодати олам ва худ ҳамдигарро ҳатто барои рӯзе дӯст надорем?

Бубин, ин духтараки зебо аз диёри пурнури хушбахтӣ меояд. Нигоҳаш ҳама меҳр аст ва каломаш зиндагӣ.

Чашмонат мебинанд ва гӯшат мешунаванд, эй ёри ошно? Ба пешвозаш сабзаҳо мерӯянд ва бо каломаш дарахтон гул мекунанду булбулон ба хониш меоянд. Оре, агар бирасад ва номи он дилдодаи маро ба забон бигирад, ашк аз дидагон меборам ва Ту бар Ӯ бигӯ, ки ба ёди Ёри дурафтодаи худ садҳазор сол дар интизор буд. Ба ханда он гоҳ сари маро дар канор мегирад ва бо дилбастагию шодмонӣ мегӯяд: «Чашм бикшо ва бубин, ки ман он Ёри тӯям. Мешунавӣ, ман он Ёри туям?»