Дунёро садҳазор сол ва беш аз он ситоиш карданду накӯҳиш. Аммо ӯ ҳеҷ якеро дар ёд надорад. Охир, дил ба касе додааст, ки аз худ ва ин ҳама болотар аст.

Ман дар дунё он нигори нозанини худро мебинам. Агар ҳам мегӯям номи ӯро ба худ бигирад, ба ҷону дил ин як хоҳиши маро мепазирад. Ва куртаи зебои гулдори ӯро ба бар мекунад ва ошиқона бо нигоҳи пур аз лутф ва меҳр ба рӯям механдад. Он гоҳ агар ҳама гулҳоро ба раҳгузораш мерезам, пеши як хандаи ӯ ҳеҷ арзише надоранд.

Сурати дунёро он ёри зебои ман дар коғази сафед бо ҳазор ранг кашид. Ва ман дидам, дунё танҳо ба ӯ монандӣ дорад. Ва аз ин рӯ буд, ки дӯсташ доштам.

Ин пирамарди хаста аз рӯзгор бо такяи асо мегӯяд: «Дунё вафо надорад». Аммо ман наметавонам бигӯям, ки худ ба дунё чӣ вафо кардааст. Охир, дунё дигар хоҳони вафои ӯ нест ва ҳам ба гӯши бас гарон сухани маро намешунавад.

Бародаронам ҳар кадом гулҳои бас зеборо ба дунё бо меҳр ва садоқати бепоён бахшиданд. Аммо ӯ дил ба ман дод, дар ҳоле ки ҳатто нияти харидории як гулро бароиш надоштам.

Ин пирамард, ки дигар чашмонаш намебинанд ва дастонаш меларзанду пойҳояш нерӯи рафтор надоранд, ҳазор сол пеш мегуфт: «Дунё аз ман аст». Имрӯз аммо бад-ин ҳол аз он гуфта пушаймон наёмадааст, агарчи дарёфтааст, ки ӯ аз дунё ҳам нест.

Биё, ба гуфти ту дунёро дӯст бидорем, аммо офаридгори онро бишносем ва аз ёд набарем.