Аммо агар пас аз ин ҳама номаи меҳрбори Ту намерасид, ба ҳақиқати Ишқ ҳеҷ бовар наменамудам.

Дӯстам бидор! Боре Ту зиндагӣ меёбӣ, агарчи ман аз шодӣ мемирам.

Ба ман гуфтӣ: «Бигӯ Ишқро намедонам ва ба суроғи Ёр намеравам».

Ва ман гуфтам. Оре, гуфтам. Агар маъшуқ пас аз ҳазор соли дилбастагӣ ба шумо бо лутф боре чунин як амр кунад, магар сар мепеҷед ва хомӯш мемонед? Ба Худо, ман инро бо садоқате, ки бо Ӯ доштам, гуфтам. Ва имрӯз аз он ашк намерезам, ки бо хотире озурда рафт. Пас аз он Ишқро аз дунёям бурд ва ҳам дидам, ки ду поям дар банди ҷафо аст.

Ҳазор сол аз бевафоии Ӯ гуфтам. Садҳазор кас аммо дил ба Ӯ баст.

Дил ба ёре додам, ки сад ҳазор дил ҳеҷ арзише пешаш надорад. Агар боре намегӯям, ки дил ҳама дороии ман буд, гоҳе барои он дурафтода об аз дидагон мерезам.

Ба Ӯ бигӯед: «Дар дунёи мо зимистони бас сард, ки мехосташ, омад». Шояд ба хотири он биёяд.

Ин дарахт соле пештар бо гунҷишкон менозид. Барои Худо, намегӯй, ки онҳо ба кадом диёр рафтанд ва чаро он дарахтро аз ёд бурданд?

Имрӯз зеботар аз ҳама рӯзи дигар омадааст. Гулҳо шукуфтаанд, дарахтон бор овардаанд. Офтоб бо меҳр механдад. Дунё таронаи Ишқу Саодатро мехонад. Аммо забони маро бастааст ва дар ҳайратам гузоштааст.