Дерест, ки ман ашк мерезам, дар ин як хонаи торику сард. Аммо агар Ту биёӣ ва даме бо ман бимонӣ, ба Худо, маро аз ростгӯён намеёбӣ. Агар пас аз он меравӣ, ҳақиқати ҳолам ба ҳар дуи мо механдад.

Духтаракеро, ки дӯст медорӣ, ба як таронаи зебои ту намеарзад, – мегӯй.

Оҳ, чӣ сон ту бад-ин дуруштӣ дар бораи худ сухан мегӯй? Бигӯ, охир, ки Ӯро намешинохтӣ. Бигӯ, то маро аз хиҷолат бираҳонӣ ва ҳазор таронаи зебои дигар барои Ту, эй беҳтар аз зиндагиям, бубахшам.

Барф меборад, аммо офтоб медурахшад. Агар наёӣ, ман ба ҳама зебоӣ падруд мегӯям.

Мерақсию мерақсӣ. Мисоли сад ошиқи девона. Ё он ҳама дар Ту хуруҷ карданд?

Бигӯ, бигӯ, ки ман барои худ мерақсам. Агар ҳам бовар намекунам, ба тасаллои худ мегӯям: «Як рӯз барои ман ҳам, ки он замон он худ аст, мерақсад».

Мегӯй: Аз Ту чизе ба ёдгор надорам.
Мегӯям: Пас ҷавонии ман куҷост?

Ту метавонӣ диламро бозпас бидиҳӣ.
Ту метавонӣ ҳама сарватамро даҳчанд баргардонӣ.

Аммо ғами маро, шодии маро ва замони бас қимати маро бо он ҳама дӯстдорӣ наметавонӣ ҷуброн созӣ. Пас чаро боре намегӯй, ки дӯстат медорам? Охир, ман ба ивази ин як сухан, ки ҳама умр интизораш ҳастам, пеши Ту худро садчанд қарздор меҳисобам.