Мани ва барои Ту бояд таронае зебо бигӯям. Ва дар ин ҳол ҳеҷ сардиеро эҳсос намекунам.

Зимистон як рӯзи зебои офтобӣ меравад. Оҳ, агар Ту ҳамчунон бо ман дилсард бимонӣ.

Ҳама шикоятам, ҳама ҳикоятам аз дилсардии Ту буд. Ва Ту як рӯзи офтобӣ рафтӣ ва дигар ҳеҷ наомадӣ. Ва ман он гоҳ дарёфтам, ки сардӣ дар асл чӣ аст. Агар ҳолӣ Ту бо он дили сард ҳам мебудӣ, баҳор ба ҳастии ман рашк мебурд.

Дилозурда аз диёри ҷонон меоям. Ӯро наёфтам. Аммо диёри сангину пур аз барфашро дидам. Ва дарёфтам, ки чаро Ӯ бас дилсарду сангин аст. Оре ва ҳам ҳеҷ умед дигар ба як рӯзи нек набастам.

Ба шумо мегӯям, ба васли он Ёри зебо ононе мерасанд, ки намедонанд ишқ чист ва шаб чӣ гуна дароз аст.

Медонам, ки ба ҳоли ман намегириед, аммо боре, барои Худо, ба фиреб ба он Ёр бигӯед, ки ӯ низ намедонад ишқ чист ва шаб чӣ гуна дароз аст. Агарчӣ ба сухани шумо бовар намекунад, лаҳзае ба ёди ман меафтад ва мегӯяд, ки Ӯ ошиқи зоре аст ва ба заб хобро намедонаду аз гиря чашмаш замоне наёсудааст. Ва маро ин умри дубора мебахшад, аммо дар он низ намехоҳам надонам, ки ишқ чист ва шаб чӣ гуна дароз аст.

Эй Ёри бас зебо ва ягонаи ман! Ба Худо, як рӯз Ту бо ин таронаҳои pursӯзи ман маро ба ҷону дил дӯст хоҳӣ дошт. Оре! Он замон ки сабзаи хокам аз насими форами баҳор ба ҷилва меояд ва офтоб мехоҳад рухи зебояшро ба мардуми олам бинамояд.