Мегӯяд: «Ба омадани як баҳор худро умедвор бисоз, аммо ҳам бидон, ки ҳанӯз оғози сад хазон аст».

Мегӯянд дасти мусофир хор дорад. Аммо ман хорро дар дили ошиқ дидам.

Тарона менависам, барои Ту, эй ёри номеҳрубон. Ва дар поёни навиштани ҳар тарона ҷон медиҳам. Аммо барои навиштани таронаи дигар Худо боз ҷони тозаам мебахшад.

Тарона бо ғаму ранҷи бузург тавлид мешавад. Аммо Ту онро, эй ёри беҳтар аз ҷон, бояд ҳамчунон бо шодию хуррамии беинтиҳо бихонӣ.

Зиндагӣ, мегӯӣ, бозор аст. Метарсам, ки ҳам мегӯӣ: «Ва ишқро дар ин бозор мефурӯшанд, чӣ хуш, арзон».

Гуфтанд, ки як рӯз Ишқ аз кӯчаи шумо гузашт, аммо онро ҳеҷ кас барои соате низ ба меҳмонӣ нахонд.

Гуфтанд имшаб чароғи хонаи Ту мурд ва ба ҷои он шамъеро афрӯхтӣ. Чӣ бигӯям, ки чароғи умеди маро сад сол пеш аз ин хомӯш кардӣ ва то ҳанӯз намедонам, ки ба ҷои он чиро бияфрӯзам.

Чӣ хуш, ба ваъда вафо накардӣ. Агар вафо мекардӣ, ҳеҷ кас ёрат намехонд.

Бояд шод бошам, агар аз он ёр ҳама ҷабру ҷафо мерасад. Охир, агар аз Ӯ ҳеҷ чиз нарасад ва моро ба фаромӯшӣ бисупорад, ба гиря ба кадом дар рӯ меорам?