Аз ошиқони қадими худ ёд овард ва гуфт, ки дар аҳд устуворанд. Ва дарёфтам, ки дер, бас дер Ӯро шинохтам ва дил ба Ӯ додам ва имрӯз бояд ба ноумедӣ аз даргоҳаш биравам. Оре, на дилро бозпас дод, на ба ман видоъ кард, агарчи медонист пас аз он марг оинаи маро ба санги зебои диёраш мезанад.

Офтоб аст, ки мехоҳад ин саҳар бидурахшад. Бечора хабар надорад он офтоби ман дигар барои умре тулӯъ намекунад.

Имрӯз зеботар аз ҳама рӯзҳои дигар омадӣ. Омадӣ ва сарзанишам кардӣ. Дар ин ҳол наметавонист дилу забон васфу шукри он зебоиро менамуд. Пас аз он ба ин кулбаи ошиқи бадбахти худ ҳеҷ наёмадию он зебоиро наёвардӣ. Агарчи ба ҷон дигар сарзанишатро ҳам мехоҳам, медонам, ноумедӣ офтобро намегузорад тулӯъ бикунад ва башорати омадани Туро бидиҳад.

Ҳама бевафоем. Ин қадар ҳаст, ки яке онро намешиносад, дигаре ба он ифтихор мекунад, саввумӣ ба пушаймонӣ даст бар сар мезанад.

Оне, ки маро дӯст медошт, дар зери хок хуфтааст. Ва оне, ки маро чашми дидан надорад, мехоҳад дар зери хокам бубинад. Пас чӣ сон ӯро дӯст надорам, чун талошаш барои он аст, ки бо ҷонон бошам?

Ин бор он Ёр амрам намуд, то ҳама дилдодагонашро дӯст бидорам. Ва чӣ гуна метавон сар аз амри чунин як ҷонон печид? Ба Худо, дӯсташон медорам, аммо дили маро ҳазор сол пеш бурдааст.