— Эй хон, Шумо ким-чиро ба дарё сар дода будед, ким-чиз дар даруни пӯсти барзагов. Танҳо ҳамон чиз шуморо наҷот дода метавонад.

Хон фаҳмид, ки Оскас-ӯгулро ҷустуҷӯ кардан лозим. Вай амр кард, ки ҳамаи тобеонашро ҷамъ кунанд. Мардуми бисёр ҷамъ шуд.

— Оскас-ӯгулро дар кунҷу канори замин ҷустуҷӯ кунед! Ӯро ба ин ҷо биёред! Фақат ӯ моро наҷот дода метавонад! — дод зад Қаратихон.

Хизматгорҳои хон ба саросари рӯи замин асп давонданд. Ҳафтод рӯз ҷустуҷӯ карданд. Ду хизматгор ӯро дар юрти моҳигир ёфтанд.

— Эй Оскас-ӯгули азиз, хони бузурги мо туро ба надашон таклиф мекунанд, — гуфт хизматгори калонӣ.

— Ба хон расонед, ки ман дигар ба вай бовар намекунам, — ҷавоб дод Оскас-ӯгул.

Он гоҳ хизматгори хурдӣ дар он ҷо монда ҷавонро посбонӣ карду хизматгори калонӣ ба назди хон асп давонд.

— Мо Оскас-ӯгулро ёфтем. Аммо ӯ омадан намехоҳад. Вай дигар ба шумо бовар намекунад, — гуфт хизматгор ба хон.

Хон каҳру ғазабашро фурӯ бурда гуфт:

— Аспи зарди сиёҳчашмро ба аробаи калон қатӣ кун. Ба ароба хӯрокиҳои лазиз ва нӯшокиҳои хушбӯ бор кун ва бошаи сиёҳтарин, рӯбоҳи зардтарин, гурги хокистаррангтарину ҳам бигир. Ин туҳфаҳоро ба Оскас-ӯгул бурда хоҳиш кун, ки биёяд.

Хизматгор ба назди Оскас-ӯгул омад ва туҳфаҳои хонро бо эҳтиром ба ӯ супорид. Мӯйсафеди моҳигир ва кампираш ба зиёфатхӯрӣ нишастанд.

— Хайр, як бори дигар виҷдони хонро санҷида бинам, — гуфт ҷавони камбағал ва ҳамроҳи хизматгорон ба пеши хон равон шуд.

Хон пуштнокӣ мехобид ва сар бардошта наметавонист. Вай бо овози паст гуфт: