Вай сӯзандонашро ба багалаш андохта гиря кард.
Онҳо ба хона омаданд. Падару модари Унгет аз ҳайрат шах шуда монданд. «Ин хел занро аз куҷо ёфтӣ?»
Унгет ва Қайгус, зани ҷангалӣ, якҷоя зиндагӣ мекарданд. То ҳол зиндагӣ мекунанд. Аз ҳеҷ чиз камбудӣ надоранд.

ДИСЛ ВА ҚАЙГУС

Дисл ба шикор рафт. Вай изи гавазнеро диду онро аз рӯи изаш таъқиб карда рафт. Хеле вақт таъқиб намуд.
Банохост аз қафо садое шунида шуд: касе барфи лижаҳояшро тоза мекард. Дисл хурсанд шуд. «Акнун ду кас шудем» – фикр кард ӯ.
Онҳо дукаса гавазнро таъқиб карданд. Дисл бехато тир зада, гавазнро афтонда гуфт:
– Ту алов даргирон, ман гӯштро майда мекунам.
Дисл гавазнро пӯст канда, барои бирён кардан як пора гӯшт бурид. Баъд сих тайёр карда, гӯштро ба сих гузаронид ва дар оташ бирён кард. Шахси дуюм сихи дарозе тайёр карда гуфт:
– Ҳар кас хӯрокашро ба тарзи ба худаш хос мехӯрад.
Вай як шонаи гавазнро бурида ба сих гузаронид ва ба рӯи оташ гузошта ба бирён кардан сар кард.
Баъд гуфт:
– Акнун мо бо ҳам дӯст шудем. Лижаҳоямонро иваз мекунем. Лижаҳои маро, ки аз пӯсти гавазнанд, бигиру аз они худатро ба ман деҳ.
Гӯшт ҳам бирён шуд. Дисл гӯшти сихи худро хӯрд. Он кас бошад, сари синаашро кушод. Дисл ба ӯ бо диққат нигоҳ мекард. Ӯ шонаи гавазнро аз сих кашида, гиребонашро кушоду онро ба синааш фишурд, ки аз ин ҳатто устухонҳояш ба карс-карс даромаданд.
Дисл тарсида гурехт.
– Дӯстам, ба куҷо мегурезӣ? Охир ман огоҳ карда будам,