Ғазаб ба сари хонуми хуфта бардошт. Дар ҳамин вақт тӯтии гӯё аз қафаси нуқрагин овоз бароварда гуфт:

– Эй хони бузург! Даст нигоҳ доред! Шамшерро поён кунед! Ман ба шумо сирреро мекушоям!

Хон шамшерашро аз болои сари занаш поён карда пурсид:

– Чӣ мегӯӣ, эй мурғи доно?

– Ин воқеа як замонҳо шуда буд, – нақл сар кард тӯтӣ, – кабутарҳои нару модае бо ҳам дӯстона умр ба сар мебурданд. Онҳо ҳар сол ба шохи дарахти азими соҳили баҳр лона мегузоштанд ва модакабутар ҷӯҷа мебаровард. Боре, вақте ки ҳанӯз бачаҳояшон хурдакак буданд, хӯрокашон ба охир расид. Кабутар гуфт: «Ман ба ҷустуҷӯи хӯрок парвоз мекунам, ту бачаҳоро нигоҳубин кун». Вай хеле вақт парвоз карда як хӯшаи гандум ёфтӣ халос. Он хӯшаи гандумро оварда ба ҳамсараш дода гуфт: «Ин хӯшаро дар минқорат нигоҳ дор, ба лона нагузор, ки бачаҳо онро зуд хӯрда тамом мекунанд. Онҳо имрӯз он қадар гурусна нестанд. Ин хӯшаро фардо ба онҳо тақсим карда медиҳем. Ман боз парвоз карда ягон чиз гирифта меорам». Модакабутар хӯшаро дар минқор нигоҳ дошта, бачаҳоро таскин дода, кабутарро мунтазир буд. Вақте аз ӯ дараке набуд. Ногоҳ тӯфон бархоста, баҳр торик шуд, қатраҳои оби баҳр то лонаи онҳо парида расиданд. «Ах-а» гӯён кабутар дод зада буд, ки хӯшаи гандум аз даҳонаш ба об афтод. Кабутар баъди ором шудани тӯфон ба лона баргашт. «Ман дигар ҳеҷ чиз наёфтам, – гуфт ӯ ба ҳамсараш. – Ҳамон хӯшаро тақсим карда хӯрдан лозим мешавад». – «Эй кабутар, вақте тӯфон хесту мавҷҳо то лонаи мо дамида баромаданд, ман фарёде баровардам ва хӯша аз минқорам ба об афтид». – «Ту худат хӯшаро хӯрдӣ!» – гуфт кабутар ва ҳамсарашро кушт. Баъд аз он ҷо парида рафт. Пас аз се сол кабутар аз дил гузаронид: «Се сол пештар дар пеши дарахти калоне ман ҳамсарамро кушта будам. Агар ӯ ҳақиқатан хӯшаро аз ترس афтонда бошад, бояд донаҳо сабзида баромада бошанд. Агар худаш хӯрда бошад, набояд нишонае бошад. Вай ба пеши дарахти калон баргашта дид, ки атрофи он гандумзор гаштааст! Кабутар оҳе кашиду гуфт: «Хок бар