Агар ту то ба ин дараҷа сода бошӣ ва он гапҳоро ҷиддӣ қабул карда бошӣ, бирав, дар он ҷо хоб кун.

Бародари хурдӣ чизе нагуфта, аз кулба баромад. Ӯ ба сари қабр омада нишаст. Ҳаво хунуку торик ва атроф ваҳмангез буд. Ними шаб аз зери замин овозе шунида шуд:
— Кӣ дар сари гӯрам нишастааст?
— Ман, — ҷавоб дод бародари хурдӣ.
— Ҳоло навбати ту нест, бирав.

Бародари хурдӣ ба хона омад. Аммо ба бародаронаш чизе нагуфт. Шаби дуюм фаро расид. Бародари дуюм бояд ба шабгузаронӣ мерафт. Аммо вай ҳам мисли бародари калонӣ дар рӯи ҷоғах дароз кашида, тамоку мекашид.
— Ин чӣ гап, бародарҳо?.. Охир, падарамон васият карда буд, ки дар сари қабраш шаб гузаронем.
— Агар ин кор ба ту маъқул бошад, бирав! Барои мо ин ҷо нағз!

Бародари хурдӣ боз ба сари гӯри падар рафт. Ними шаб боз аз зери замин овозе шунида шуд:
— Кӣ дар сари гӯрам нишастааст?
— Ман.
— Фардо навбати туст. Ҳоло бирав.

Бародари хурдӣ ба хона баргашт. Саҳарӣ аз хоб хеста дар бораи падараш фикр кард ва ба бародаронаш чизе нагуфт. Ҳамин ки ҳаво торик шуд, ба сари гӯр рафт. Нисфи шаб боз овозе шунида шуд.
— Ба сари гӯрам боз ту омадӣ, писари хурдиям? Акаҳоят наомаданд. Насибашон накарда будааст, ки соҳиби бахт шаванд. Ман онро ба ту нишон медиҳам. Бирав, онро бигир. Ҳамин ки субҳ дамид, ба сӯи офтоббаро бирав. Дарахти сафедори тоқаеро мебинӣ. Онро решакан кун. Баъд он ҷоро ба андозаи нуҳ оринҷ бикан. Аз он ҷо бахтро меёбӣ. Ҳамин ки онро ёфтӣ, дастонатро се бор ба шакли гули нилуфар монда, арвоҳи гузаштагонро бо эҳтиром ёд кун.

Вақте ки субҳ дамид, бародари хурдӣ аз хоб хеста домани ҷомаашро бар зада, зуд ба сӯи тулӯи офтоб равон шуд. Дар