даромад. Вай на ба сӯи сарзамини худаш, балки ба тарафи кишвари хони бегона равон шуд. Вақте ки вай ба қароргоҳи хон расид, дар он ҷо касеро надод, ҳамаи чӯпонҳо ба чарогоҳҳои тобистона рафта буданд. Дар кулбаи сиёҳу торике мӯйсафеду кампире монда буданду халос. Синни мӯйсафед ба яксаду бист расида буду синни кампир ба яксаду даҳ. Аз пирӣ онҳо гоҳ ба худ буданду гоҳ бехуд. Дар олами мадҳушӣ зиндагӣ мекарданд. Бародари хурдӣ ба назди онҳо омада гуфт:
– Ассалом, падар, ассалом, модар!
– Алайкум ассалом, – гуфтанд онҳо. – Аз куҷо меоӣ ва ба куҷо меравӣ, писар?
– Ман одамони некро мекобам. Мехоҳам ба касоне, ки фарзанд надоранд, фарзанд шавам.
– Бисёр хуб, бисёр нағз! – ҷавоб доданд пиру кампир.
– Маро ба фарзанд қабул намекунед, падар?
Пирамарду кампир каме фикр карданду пас ҷавоб доданд:
– Беҳтараш, моро ба ҳоли худ гузор. Мо хеле пир шудаем, гоҳ баҳудему гоҳ бехуд.
– Фарқ надорад, ман мехоҳам, ки фарзанди шумо шавам, – ҷавоб дод писарак.
– Хайр, агар ҳамин хел хоҳиши нек дошта бошӣ, мо розӣ, – гуфт пирамард.

Шаб фаро расиду ҳама хоб рафтанд. Қарибии саҳар писарак аз хоб хеста, аз кулба берун баромад ва шамшерро аз ғилоф кашид – ҳамон дам одами бузургҷуссаи мӯйлабдор ҳозир гашт. Вай пурсид:
– Чӣ мефармоед, хӯҷаин?
– Гӯш кун чӣ мефармоям: мехоҳам, ки пирамарду кампир одамони миёнсол шаванд ва кулбаи сиёҳи онҳо ба қасре табдил ёбад, ки деворҳояш бо сангҳои рангаи қиматбаҳо ороиш ёфта бошанд, манорааш чун алмос дурахшад ва аз осмон танҳо се ангушт пасттар бошад. Он қаср чунон калон бошад, ки вақте саг дар даромадгоҳи он аккос занад, овозаш ба он тарафи қаср нарасад. Ҷои хоби пирамарду кампир бароҳат бошаду дар қаср доимо оби хушбӯй ҷӯшида истад.