— Хоҳари ягонаам, Олдин-Оюу касали сафедча шудааст. Агар имрӯз мурад, шояд бевақтии шаб немурад, агар пагоҳ мурад, шояд субҳидам немурад. Ман барои овардани шири шутури сафед, ки дар назди кӯли Сафед чарида мегардад, рафта истодаам!

— Агар ба он ҷо равӣ, ҳазор ҷон дошта бошӣ ҳам, як ҷонат саломат намемонад. Нарав ба он ҷо, Хон-Кулуғ! — гуфт Олдин-Ҳаво.

Аммо паҳлавон гапи ӯро гӯш накарда, ба тарафи офтоббаро равон шуд. Ӯ ба ағбаи сафеде баромад, ки аз он ҷо кӯли Сафед намудор буд. Дар лаби кӯл сафедори оҳанине қад кашида буд, ки дар болои он се уштӯрбачаи сафед менишастанд. Уштӯрчае, ки дар поён менишаст, мегирист; уштӯрчае, ки дар мобайн менишаст, бо ҳалқаш суруд мехонд; уштӯрчае, ки дар боло менишаст, суруди дурударози маҳзун мехонд.

— Чаро шумо гиря мекунед ва ғамгинона суруд мехонед? — пурсид паҳлавон.

— Дар ин кӯл як мори сесара пайдо шудааст, — ҷавоб доданд онҳо. — Вай нисфирӯзӣ аз об мебарояд. Вай ҳамонеро, ки дар поён нишаста гиря мекунад, имрӯз мехӯрад, ҳамонеро, ки бо ҳалқаш суруд мехонад, пагоҳ ва ҳамонеро, ки суруди дурударози маҳзун мехонад, пасфардо мехӯрад. Падару модари мо ба тарафи офтоббаро ба чарогоҳ рафтаанд. Касе нест, ки моро муҳофизат кунад.

Хон-Кулуғ камони сиёҳашро гирифта, як тири интихобкардаашро ба он гузошта, танобро таранг кашид ва миёнаи кӯлро нишон гирифта, интизор шуд. Ҳамин ки сарҳои мор дар рӯи об намудор шуданд, тирро сар дод. Тир ҳам се сари морро бурида гузашт. Вақте ки тир аллакай дар он соҳил парида мерафт, Хон-Шилгӣ чун бод парида, тирро бо дандонҳояш дошта, ба соҳибаш оварда дод. Шутӯрбачаҳо ва Хон-Кулуғ дӯст шуданд. Вай бо кадом мақсад ба ин ҷо омаданашро ба онҳо гуфта дод.

— Падару модари мо ҳайвонҳои тавоно ва бадвоҳимаанд, — гуфтанд шутурбачаҳо. — Онҳо бӯйро аз масофаи роҳи якрӯза ҳис мекунанд, аз масофаи хеле дур. Ба назди онҳо рафтан