Задед? Мумкин ҳайвоноти кушташуда ёфта бошед? — пурсид ӯ.
— Не, имрӯз ягон ҳайвони кушташуда наёфтем.
Саҳарӣ, вақте ки ҳанӯз бародарони калонӣ хоб буданд, Хаймар-ӯғул ба шикор рафт.
Бародарон бедор шуда, дар бораи вай бо ғазаб ва ҳасад гап мезаданд.
— Коре карда ҳар рӯз сайд меорад! — гуфт яке.
— Аз чашмонаш ҳеҷ чиз пинҳон намемонад, ҳама чизро мебинад, — гуфт дигаре.
— Ба ҳар дарандае, ки дучор шавад, онро мезанад, — гуфт сеюмӣ.
— Чаро ин тавр бошад, чаро ҳамеша кори ӯ бобарор аст? — гуфт чорумӣ.
— Мумкин вай афсунгарӣро донад? — гуфт панҷумӣ.
Хаймар-ӯғул бошад ҳамоно дар роҳ буд. То вақте ки бародарон дар гирди гулхан нишаста, то сер шудан хӯроки тайёрро мехӯрданд, бародари хурдӣ дар дашти зард монда нашуда роҳ мепаймуд. Дар охир вай аз роҳгардӣ истода, атрофро аз назар гузаронд. Ин дашт дашти бесару нӯг буд. На чизе дошт, на шарфаи чизе ба гӯш мерасиду на сиёҳии чизе ба чашм. Дар мобайни дашт танҳо як чиз сиёҳча метофт. «Ин чӣ бошад?» — аз дил гузаронд Хаймар-ӯғул. — Наход ки дар ин ҷойҳо ғайр аз мо, шаш бародарон, боз каси дигар бошад?..
Мегӯянд, ки дар ин ҷойҳои хилват девҳо мегарданд. Мумкин ин дев бошад? Чизе, ки набошад, рафта дидан даркор!» Ва ӯ аз дашти зард сӯи суробҳои сиҳат роҳ гирифт. Наздик омада дид, ки онҳо ҳафт ҳайкали сиёҳи سنگин будаанд. Ӯ боз ҳам пештар омад ва дид, ки дар ҳайкали якум ҳашт сари одам, дар дуюм ҳафт, дар сеюм шаш, дар чорум панҷ, дар панҷум чор, дар шашум се ва дар ҳафтум ду сари одам овезон аст...
Чӣ бояд кард? Хаймар-ӯғул қарор дод, ки аз ин ҷо меравад, мунтазир шуда бинад, ки чӣ воқеае мешавад ва кӣ ба ин ҷо меояд. Вай даҳ қадам дуртар аз ҳайкалҳои сиёҳ ба чуқурӣ кофтан сар кард. Вақте ки дар паси қаторкӯҳҳои дур офтоб пинҳон шуд, чуқурӣ канда тамом кард ва ба даруни он