Ҳамин тавр, донистани маҷмуи методҳои тадқиқу таҳқиқи илмӣ омӯзгорро ба пояҳои баланди эҷодкорӣ мебардорад.
САВОЛ ВА СУПОРИШ:

1. 2) 3) 4) Методҳои илмию тадқиқотии педагогикаро шарҳ диҳед.
   Тадқиқоти педагогӣ кадом хусусиятҳоро дорад?
   Методҳои тадқиқотӣ дар илми педагогика барои чӣ истифода мешаванд?
   Методи тадқиқоти ҳисоби математикӣ чӣ гуна метод аст ва дар илми педагогика чӣ тарз истифода мешавад?
2. Таҷрибаи пешқадами педагогиро бо кадом роҳҳо меомӯзанд?
   2.5. Хусусиятҳои тадқиқотҳои назариявӣ Дар натиҷаи машғулият донишҷӯён:
   • Хусусият ва усулҳои тадқиқоти назариявиро номбар мекунанд ва бо мисолҳо тавзеҳ медиҳанд.
   • Усулҳои тадқиқоти назариявиро медонанд ва истифода бурда метавонанд.
   Нақша:
   • Раванди эҷодии тадқиқоти назариявӣ
   • Усулҳои дедуксия ва индуксия дар тадқиқоти назариявӣ
   • Нақши усулҳои таҳлил ва синтез дар тадқиқотҳои назариявӣ
   РАВАНДИ ЭҶОДИИ ТАДҚИҚОТИ НАЗАРИЯВӢ
   Таҳқиқоти назариявӣ бояд эҷодӣ бошанд. Эҷодиёт ин эҷоди арзишҳои нав, кашфиётҳои нав, ихтироъҳо, ташаккули далелҳои ношинос, эҷоди иттилооти нав барои инсоният мебошад.
   Барои рад кардани фарзияҳои мавҷуда ё эҷод кардани онҳо, шарҳи амиқи равандҳо ё зуҳурот, ки қаблан нофаҳмо ё амиқ наомӯхта шуда буданд, бо ҳам пайвастани зуҳуроти мухталиф, яъне ёфтани ҷавҳари раванди омӯзиш, ҷамъбасти илмии миқдори зиёди маълумоти таҷрибавӣ — ҳамаи ин бидуни тафаккури эҷоди назариявӣ ғайриимкон аст.
   Раванди эҷодӣ такмили роҳи ҳалли ёфташударо тақозо мекунад. Такмил — ин ҷараёни таҷдиди объекти тафаккур дар самти оптималӣ аст. Ҳангоми коркард ба ҳудуди муайянкардаи ҳадафи қаблан муайянгардида мерасад, раванди оптимизатсия боздошта мешавад, маҳсули меҳнати руҳӣ эҷод карда мешавад. Дар ҷанбаи назариявӣ, ин фарзияи таҳқиқот, яъне пешгӯиҳои илмӣ мебошад.
   Дар шароити муайян раванди такмил ба ҳалли асолати назариявӣ оварда мерасонад. Асолати воқеӣ дар нуқтаи хоси мушаххас нисбати раванд ё ҳодиса зоҳир мешавад. Хусусияти эҷодии тафаккур ҳангоми таҳияи ҷанбаҳои назариявии таҳқиқоти илмӣ аз эҷоди тасвирҳо, яъне комбинатсияи нави унсурҳои маълум иборат аст ва ба усулҳои зерин асос ёфтааст: ҷамъоварӣ ва ҷамъбасти иттилоот; муколамаи доимӣ, муқоиса, инъикоси интиқодӣ; таҳияи дақиқи фикрҳои худ, пешниҳоди хаттии онҳо; такмил додан ва оптимизатсияи мавқеи худ.
   Раванди эҷодии тадқиқоти назариявӣ якчанд марҳила дорад: шиносоӣ бо натиҷаҳои маълум; рад кардани роҳҳои маъруфи ҳалли мушкилоти шабеҳ; муайян кардани роҳҳои гуногуни ҳалли масъала; қарор.
   Раванди эҷодӣ аксар вақт ба нақшаи пешбинишуда мувофиқат намекунад.
   Баъзан қарорҳои ҳалли муаммо пас аз кӯшиши дурудароз ва бесамар «ногаҳон» пайдо мешаванд. Чӣ қадаре, ки ҳалли маъмулӣ (шаблонӣ) маълуманд, ба даст овардани ҳалли асолат мушкилтар аст. Аксар вақт, қарорҳои бомуваффақият аз мутахассисони соҳаҳои ҳамҷавор ба миён меоянд, ки бори ҳалли маъруф ба онҳо фишор намеоранд. Раванди эҷодӣ моҳиятан тафовутро дар мафҳумҳои шинос ва нигоҳ ба зуҳурот аз нуқтаи назари дигар ифода мекунад.Фикрҳои эҷодии шахсӣ, роҳҳои ҳалли муаммо ҳамон қадар афзун пайдо мекунанд, чӣ қадаре, ки саъю кӯшиш, меҳнат ва вақт доимо ба андешидани объекти тадқиқот сарф мешавад ва таҳқиқотчӣ ҳамон қадар ба кори таҳқиқотӣ ғарқ аст.