Аввал даҳон боз накард, баъд сирри ин кор кушода шуд. Норӣ ба Қимат гуфтааст, ки борон аз буғи об пайдо мешавад, баъд борон шуда ба замин мерезад.

– Биё, борон ташкил мекунем, мегӯяд Норӣ.

– Чӣ хел? – ҳайрон мешавад Қимат.

– Дар хонаҳоямон чандкосагӣ об меҷӯшонем. Буғи мову буғи шумо ба осмон мераваду борон мешавад.

– Борон чӣ даркор?

– О, намебинӣ, ниҳолҳои рӯи ҳавлиамон қариб ки хушк шаванд. Борон меборад, онҳо кайф мекунанд.

Модар нақли духтарашро шуниду хуб хандид. Гуфт, ки борон аз бухори об пайдо мешавад, аммо аз буғи косаи об не. Барои борон буғи бисёр лозим, буғе, ки аз баҳру уқёнусҳо ба осмон меравад.

– Ниятатон хуб аст, – мулоим шуд модар. – Ниҳолҳои рӯи ҳавлӣ ташна мондаанд. Борон даркор, ҳоло ки мавсими борон нест, шумо сатилчаҳоятонро гиреду ба ниҳолҳо об диҳед. Ин беҳтар аст.

– Майлаш, – ризо шуд Қимат ва сатилчаашро гирифту ба хонаи Норӣ давид. То ӯ ҳам алови газашонро низ хомӯш кунад.