Мӯйсафеди боғбон ғарқи андеша обилаҳои кафи дастонашро совида-совида, ниҳонӣ ба «пазирой»-и ҳайкалсони одамшаванда нӯшханд мезад. Пешин як тарафи идора ни об мебурду дигар сӯяшро алов, пашораш памебурд ин «хурӯсак»-и навфарёдро. Соф дарак надошт бобо банафакагуселонии Ҷаъфар Алиро. Ҳар боре пирамард ба ҳуҷраи кориаш сар мехалонд, ӯ бархоставу ба як ҷаҳон иззату икром ҳолаш пурсида, бамеҳр гуселаш карда буд. Акнун гӯё дар милисахона истинтоқ мешунавад. «Садқаи раҳбарӣ шав-е... — гуфтӯ аз дар баромад. — Ҳоли бақувват буд, чаро ба гусел розӣ шуда? Ин зайл раъиятпарварро ками дар кам меёбанд. Ҳамакаса ба рафтанаш зид бароянд-чӣ?», — Бобои Валӣ муассир дарро аз берун пӯшид.

«Сухан ҳайф аст ба ин одамҷаҳо!» — гуфт у ҳарбиёнворӣ бархост Садири Оламгир. Дар ҷӯши воқеа бибояд буд. Худи Ҷаъфар Алӣ ба таҷлили бошукӯҳи «гусел» ризо набуд, вале дастёр ба тап даровардаш, фиребид ӯро. Дар таки коса будани нимкосаро аз ёд рабуд.

Садири Оламгир аз гулҳои ҳархелаи саҳни боғ чида-чида гулчанбар орост. Ва, болои коғази печидаи гулчанбар зебо навишт: «Ба Ҷаъфар Алӣ фароғати биҳиштӣ орзумандам. Садир». Дарсоат фармуд, ки аз ин пас ба ҳисоби алоҳидаи сарвари собиқадор маблағ ворид мегардад. Ва худаш дарҳол сад сомонӣ пардохт. Гуфт, ки одамизод дурр аст, кӣ медонад ба дидори ҳам кай мерасанд. Ӯ дар маъракаи гусел нақши марказиро паси парда мебозид ва аҷаб аёрона мебозид. Пиру барнои коргоҳ чордаста дар хизмат буданд.

Рӯзи баъд Садири Оламгир сару либосаш идона намуда, ҷавонтар метобид. Барбараш Гулафшон баноз-баноз гом бардоштаву хумор андохта, гоҳ-гоҳе сурхии лабонашро маккида, сурмаи мичғонҳои хешро дар ойначае медиду рашки ҳамсолонашро меовард. Сари ҳар се-чор қадам Садирро аз роҳ боздошта, ба китфонаш