амале саргардон менамояд. Гиреҳи шӯҳрат дар дастони маҳсгари Гулафшони ӯст. Узв ба узви пайкари ҳокими шаҳрро форамтар бимолад, ба як амр беимо имзо медавонад, агар не, аз сарнавишти бад мебинад.

Ҳолиё, мизу курсиҳои ҳалқасон ороставу ба лаълиҳои рангоранг магзу чагэ фаровон рехта, акси калони Ҷаъфар Алӣ рӯйи қолини паҳнбаре зеби толори кохи фарҳангбуда хушнудаш гардонд, ки фардо ба ин ҷойи бароҳат хоҳад нишаст. Муаллифони мусиқиву шаби хандаро ҳадаҳа мекунонд, ки ҳарчи тезтар ба шуғли худ бипардозанд. Аҷаб не, ба васвасаи занаш ҳокими шаҳр низ аз шифохона ташриф биёрад. Ҳуллас, ин базмро, не, тантанаро ӯ сорбон аст. Наёрист ҳолате канор ҷӯяд, бар зарари ӯ буд. Дида буд дар зодрӯзи писаракаш Сино паропари фарҳангиёнро. Чунон савғоҳои бебаҳое ба даргаҳаш борид, ки ҷой наёфта, қисмеро ба ҳочатмандон чандқарата қимат фурӯхтанд. Гулафшон ҳамсарашро нуқӣ карда гуфта буд, ки «зодрӯза ҳар сол гузарон, бою бадавлат мешавем!» Хушомадгӯён саҳначаҳои ҳаҷвӣ навишта, ҳунарпешаҳо то дами субҳ ашӯла хонданд. Ба дили ҳамсояҳои шаҳрӣ зад зодрӯзи Сино. Бале, Садири Оламгир аз шираи мансаб кайҳо маззачашак шуда. Кори Худост ку, дар орзуи шӯҳрат кадом рӯз мемирад. Чи хуш, мардумро аз баландӣ дидан. Ӯҳ, қариб як чизи муҳим фаромӯш шавад. Бар гардани Ҷаъфар Алӣ гулчанбар немерасад. Ин ҳилаест, ба як тир ду нишон мезанад ва чун ёвари ғамхор, сифоташ мекунад. Бо садои тугмаи таки пояш Тобон, пасон боғбон ҳозир шуданд. Сардоршав гуфт:
— Микрозат ку, бобои Валӣ?
— Дар хона.
— Ҳе, ришсафеди аҳмак!!—зери лаб ғуррид Садири Оламгир. — Одамҳо дар хона чи чизҳое доранд: зан, фарзанд, мошин, гов, хар... Ту кай одамгарира дарёв мекунӣ?!