дилаш ба сайру гашт мойил набуд.. Аз сармо-сармои вуҷуд буғум ба буғумаш дард мекашид. Пиразан занҷири сагро кушод. Шарик аз ҷой начунбид. Паҳлӯи кати кампир кӯрпаву болишташро бӯ мекашид. Соҳибаш пораи нонеро ба пеши даҳони саг бурд, ки нахӯрд, нафоридаш.

Имшаб аз раҳи дигар сӯйи боғ омад пиразан. Дар партави чироқҳои фонусшакл фурсате оромиш хост. Занҷирро миёни панҷаҳои наҳифаш надоштаву дар поҳои кампир печиду баъд ҷониби ахлотпарто давид. Пиразан аз тохтанаш нӯмое завқ бурд.

Рӯзи ҷумъа буд. Момои Гулӣ аз ташвиши сари тоқа зинаҳои симонтиро пойин фуромад. Саг аз ақибаш рафт. Ягона нуқтаи обёрӣ—ҳавзи назди дабистонро ба силофани махсус пӯшонида буданд. То ҳавз так-таки дарахтон раҳ меснпаридӣ. Ин раҳ ним фарсах меомад. Пиразан аз шитоби афзун калиди хонаашро дар масофае гум кард ва хеле баъд фаҳмид. Чебакҳои пиҷчаку пеши барашро кофт. Ягона калид буд он. Наёфт. Осема сатилро канора монда, як миқдор об ба остони дари хонаи ҳамсоя рехта, раҳи омадаашро дида-дида мерафт. Ноумед баргашта буд, ки бевазани ҳамсоя таёқи дасташро бар фарқи сари Шарики ӯ мефӯрорад. Саг нӯлҷоке кашида, ҳамла мекунад. Бевазан дарзамон дарро мепӯшад. Гулӣ ва Шарикаш бозгашт мекунанд ба лаби ҳавз. Кампири бекалид андешид, ки шабро дар куҷо бояд рӯз кард? Яке саг аз боло калид зери дандонҳо сӯи пиразан давид. Соҳибакаш аз шодӣ Шарикро мебӯсиду хушнудӣ мекард.

Ҳанӯз дарро накшудаву сатилро ба хонааш надароварда, бевазани таёқдор муноқиша оғозид. Ӯ мегуфт:
— Бевайе, сагта мекушам.
— Куҷота газид, хоҳар?
— Ҳа, газид-а?! Ана, кӯрӣ намебинӣ, дар бехи дари хонаам мезидаст!?