пеши бағал бардошта, бо тафохур гирдогирди ги-лем як давр заду аз тамошогаҳ берун шуд.

Паҳлавони пир ҳамоно сӯйи майдон менигарад. Чеҳ-рааш пурожанг, нигоҳаш камнуру шикаста, хатҳои ҷа-бинаш чӯяҳоро мемонад аз беобӣ хушкида, ба абрӯ-вони ғафсу сиёҳаш тора-тора сафедӣ дамида. Аз рагу пайи барҷастаи дастон ва қафаси синаи паҳни ӯ осораке нест. Тақдири одамиро бинед-а. Дар умри бебозгашт ҷавлон мезанад, барҳақ дунёро ҷовидона мехонад, вале ба вартаи пирӣ мефитад. Ҳарчанд ӯ ба ин маърака бо ҳукми дил омадааст, дар нигоҳаш ҳама чиз пирӣ па-зируфта. Вай ба фарёди шинос ба дунёи худ баргашт.

— Баҷаи мардак ҳалуки ошнои моро хуб кор фар-муд!

— Кадом ошноятро?

— Искандаршоҳ-чӣ! — хитоб кард пирамарди паҳ-лавонсурати хушчехрае. — Ҳамоне ки Мирзои «хом-пӯш»-ро афтонда буд-ку. Бимирам ҳам, ғами оҳу дар дилам ҳаст.

— Ҳа-а, мағзи сарат ҷунбида буд-а? — бо ҳазл гӯштини ҳамонсоларо ёдрас намуд ҳамсафараш. — Би-шин, куҷо меравӣ?

— Пеши дӯстам Искандаршоҳ! Ҳу, ана дар он ҷо...

....Паҳлавони пир ношиносеро дуртар чашмандоз кард, ки сӯяш гарм-гарм табассум дорад. Ростӣ, аввал ӯро нашинохт. «Аз байни солҳои зиёде гузашт. Наход, ҳамон бошад-а?» Чашм дар чашми ӯ бовараш наме-омад. Чун дид наздик меояд, ба истиқболаш раҳравои оғӯш кушода, гуфт:

— Искандаршо-о-оҳ!

— Мирзо-о-он ҷон!

Бархе аз гӯштин дида ба лаҳзаи дидори ду паҳла-вони пир ҳавасманд буду дигарон саргарми тамошо. Дидаҳо ба рӯяшон табассум нақш баста, авзошон дар як они воҳид тағйир хӯрд. Гӯё паҳлавони шинос то кунун