дасташро пеши даҳон медорад, ки худибахуд бишнаванд.
— Арӯ-ӯс?
— Бале!
— Наҳод?
— Мо дар лафз содиқем.
— Номи арӯса бигӯ.
— Аввал бибур шарти моро.
— Ана-е, — модар дастҳоро аз ҳам «бурида», оромаку хандонрӯ истод.
— Раҳ пойинда бишин.
Насрулло ба эҳтироми дӯсти ҷониаш паём мебурд.
Мучдан боздид ба Рӯшангул ногаҳонӣ буд. Дидорбинӣ пеши дӯсту душман? Маътал истод Насрулло. Духтар ба рафтан дӯг аст.
На, ӯ савганд нашикасту бе дӯстдораш нахоҳад зист.
Талош мекард бемор, ки ларзон-ларзон рӯйи по бихезад. Лаб таки дандон газида зӯр мезад. Поҳош гапашро намегиранд. Бо дастон болову пойиншон мекунад, мисле ях карда бошанд. Чашми бехисс чӣ сон ба ҳаракат меояд? Худро мефиребид, ки ҳанӯз дардмандии нарафтааст. Об дар чашмонаш мечархид. Наҳод ӯ нимтана шавад? Месӯхту ошкоро ба касе намегуфт. Дуъои бади падар, модар не, аз кадом мӯйсафед ӯро гирифта бошаду Ин чӣ даҳшате? Ана, нишонаи қудрати Оллоҳро бингаред! То дами вопас кӣ парастор мешавад ӯро?
Ҳузури мӯйсафеди Рауфро меписандад, ки аз як нигоҳ мефаҳмадаш. Аз дастони бобо ҳеҷ кор наояд ҳам, рӯҳнавозӣ мекунадаш. Падар дилшикаста ёрои сухангӯй надошта, паноҳӣ-паноҳӣ ашк мерезад. Чаҳди ҳамворан ӯ барбод мерафт, чунонки аз сараш як сатил оби хунук мерехтанд. Ҳай талош меварзид.
Чысмашро васпилан тасмаи ба оҳан пайвасти тори сараш болову пойин мекашид. Модар поҳои ҷигарбандашро мемолид, ба ормоне, ки дар саҳни ҳавлӣ гаштугузораш бибинад. Борикшавии пойҳо ба дилаш тирагӣ андохта, чун мӯйи оташрасида ба худ мепечид.
— Оча.
— Чӣ?
— Якумр ҳамин хел мемонам?
— Ноумедӣ кори шайтонаст, бачам.
— Хоҳ ба чигас раҳ мегаштам...