Сармуҳандиси бетолеъ дар муқобили каззоби найрангбоз лол мондаву гуфтаниҳош аз ёдаш баромад. Ҳикмат бошад, ҳукми одилона мехост. Ҳакамон волоияти қонунро шиор карданд.

Ба деҳа овоза омад, ки мӯйсафеди Рауф хотир андохта, ҷони Сайфиддини Солеҳро харидааст, агар не, камаш панҷ сол дар маҳбас менишаст.

Бинои некӣ бузург аст. Ҳикмат мевиречид аз номардии Сайфиддини Солеҳ, хаёле мефиребид худро. Падар аз гуноҳи номард гузашт-а. Ё ибтидо пеши роҳи мо девори саховат бардошт, ки аз даъво бигзарем? Ба ҳамин маънӣ Ҳикмат суол кард:
– Бобо!
– Ҷон.
– Ба ҳамон номард хеши ростинай?
– Қаламкаш чунин навишта...
– Падар некняш надидааст.
– Дам намезадӣ маҳбас одамаш мекард...
– Не, вай ончунон сипоҳ, ки шунидаст Убайдуллоро ба шифохона бурдаам, пешам омаду зориҳо кард, гирист.
– Сахт номард будааст.
– Бинии гандаро бурида намешавад, бачам.
Дами бегоҳ пирамард ба хонааш рафт.

Шаб дӯсти деринаи Убайдулло савғо овардаш. Хонавода медонист, ки ин бачаи хандонрӯ ором намеояд. Пас аз дидорбинӣ Насрулло шӯхиомез пурсид:
– Хурӯси тоҷдорро кай мекушӣ?
– Қарздор нестам.
– Шарта бой додӣ-ку.
– Кадом шарта?
– Ба ёдаш биёр, хола!
– Манам фаромӯш кардаам.
– Гуфта буд: «арӯсам биёр».
– Ҳай овардиш-а?
– Э, аҷаб сахтгирӣ-е.
– Ку?
– Кӣ?
– Арӯс.
– Дар паси дар.