Офтоб рух назада Насрулло дӯсташро такя бардошта, дасту рӯ шуст, як пиёла чой дод. Пасонтар ӯро бо амаки Маҳмадулло баэҳтиёт бардошта бурданду ба «Запорож» шинонданд. Убайдулло аз ҳавас як-ду акси номварони синамои ҷаҳонро андруни мошин чашмрас ширеш молида, ба ифодаи Насрулло «арӯс»-ашро ҳусну бахшида буд.

Ҷавони маъюб танҳоиро хуш надошт. Шабе, ки ошноҳо рақамҳои мошини навро часпониданд, писар дастҳо пеши бар, ташнаи меҳрубонӣ ба падар гуфт:
— Чӣ хизмат бикунам?
— Худо зудтар сиҳат шавӣ, ормонам ҳамин.
— Ба куҷо бибарамат?
— Аввал ҳай кардана ёд бигир.
— Ҳоли маро намепурсӣ?
— Арӯсат биёрам? — аз лутфи бачааш хушҳолӣ дарёфт падар.
— Не.
— Ё табиб мехоҳӣ?
— Худам ӯро меёбам.
— Дар номат ҷонам, бачаи бағайрат-е. Агар не, чӣ хизмат мекунӣ?
— Ба кор даромаданиям.
— Ко-ор? Э, биё мон-е...
— Хонашинӣ ба дилам зад, мошиндор шудам, дар ягон ҷо кам-камак меҷунбам.
— Бачам, мо ҳам ба худ дӯсту душман дорем. «Як бачара нон дода натавонист!» — мебофанд бадбинҳо.
— Дар назди идораи Ҳикматшон сехи нав мекушоем.
— Амали бахайр аст охир?
— Санг метарошам, сангҳо барои мазор.
— Поҳот дардманд, ягон санг панг чар шуда, маъйубат накунад. Дар номакат бимирам, дар хона осуда бишин.
— Савоб мерасадам аз гузаштаҳо.
— Сангу савоб? Ҳеҷ туро нафаҳмида истодаам.
— Барои мазори гузаштаҳо катиба менависем.
— Ба мазор китобнависӣ?
— Китоб не, катиба, яъне, таваллуду фавти худораҳматиро ба рӯи тахтасанг сабт мекунем.
— Ту чӣ мегӯӣ, намефаҳмам...