Катташ дароз кашид.

Моҳе баъд аз номи роҳбарияти идора ба дасти Убайдулло хат расид, ки мошини сабукраваш ҷудо кардаанд. Ҳуҷҷатҳоро омода сохтанд, оварданаш монд. Ҳикмат ба сари мошини додараш рафт.

Мошинсавор омадани фарзандон дар ҳавлии амаки Маҳмадулло «ғамгусорон»-и кӯчакро гун овард. Модар ба сари фарзанду мошин чорҷала ҷошид. Гӯё шах овардаанд, вале бе арӯс.

– Нафуро, зеби мошин дорӣ, бачам, – шодиашро дошта натавониста, ашкашро пинҳонӣ пок кард модар.

– Акаи мо зеби ҳама чиз дорад, – парвонасифат мегуфт хоҳараш Қалам.

Ранги мошин сабз буду ранги соҳибаш гандумгун. Дар баҳори умр сабз мегашт хӯшан ормонҳо. Ҳар чизи нав атрофаш гуфтугӯзор дорад. Омадаҳо бар он буданд, ки хуб кард ҳамин чорчарҳаро гирифт, савор мегардаду дуди дилаш андаке мебарояд.

Мошинро ба гараҷ, соҳибашро ба хона дароварданд.

Хушнудӣ мекард Убайдулло, ки шуғли доимӣ ёфт. Аз танҳоиву афкори рикқатовар, андаке халос мехӯрад. Хоҳари калонишро фармуд, ки ду болиштаки пари қудор тайёр бикунад. Ба Ҳикмат рақамгириро вогузошт. Боқӣ, ба кулли хонавода гуфт, ки ҳар куҷое бихоҳанд, мебарадашон.

Дардмандро тансиҳативу бехобро гунудан орзуст. Ӯву Насрулло то субҳ чак-чак карданд. Реҷаи тобистонҳо ба лаби Нозқӯл дамгирӣ, аз кӯҳдоман чукриву торонҷиниро ваъдаи насиб доданд. Лаб-лаби ҳавз моҳигириро болида гуфтанд. Он ҷо ҳай хушбоду ҳавоест. Ҷавони захмии ривояти аспи обиро ёд овард. Дар маҳазҳои асотирӣ омадааст, ки Нозқӯл қарни III-и то милод як гӯшаи маркази Хатлони бостон буд. Ғусса мехӯрад, ки ҳанӯз олими нуктасанҷе нарӯидааст, ки ба таҳқиқи ин пораи хоки пурасрор ҷиддан пардозад. Меарзад, ки достони беназири ин хоки қадимаро гуфт.

Убайдулло дар ҳамин ҳавз-таҳҷоии шаҳри кӯҳан оббозӣ омӯхта буд. Ба мурғобҳои сафедак нонреза партофта, аз шинои нарм-нармашон мезавкид. Гоҳе бегоҳӣ ҳам намеомаданд. Шом фуромадан баробар раҳи аспи обиро пойида, бидуни чир-чиру пигирроси паррандаҳои миёнаи лухзор чизе нашнида, либосҳошонро пӯшида, хона ба хона мерафтанд. Аспи обӣ дар сукунати шаб мегашт. Оё дар Нозқӯл чунин аспи обӣ буд ё на?