— Хеста лаб-лаби дарёи Панҷ омад, а!
— Не, сабти овозашро гӯш кардем.
— О, балое! Шаҳр пуропури ҳофиз-ку.
— Мусиқӣ ҳам як садои дарёст.
— Қад-қади дарё рафтаӣ?
— Хонамон дар болои рӯди Ях буд.
— Чашмони обӣ дорӣ, куртаи гулобӣ дорӣ.
— Ман духтари дарёам, — шоирона гуфт Марям.
— Моро ҳам ба чашми кам набин. Назари хушрӯй мардум ку бадрӯро намегирад. Медонӣ, баъзе ҳаждаҳсолаҳоро дар мошин савор намекунам. Шербоз калон шудаам, лекин мӯйҳои пешонӣ бармаҳал рехт.
— Мӯйи боақл сари бемуносибро тарк мекунад, — шарм донданд мардакро мусофирзан.
— Ба ҳар ҳол мӯдарози кӯтоҳақл нестам, — ҳазли Марям сахт расида буд ба мардак.
— Ситораат гарм буд, шӯхӣ кардам...
— Ба чанд даромадааст, муаллима?
— Инаш сирри махфӣ.
— Чӣ пинҳон медорӣ? Медонам, ё бист ё ки бисту ду сол дорӣ.
— Чордаҳсола бигӯ! О, ман соҳиби ду писару се духтарам!
— Ҷавон метобӣ. Аз чеҳраат нур меборад.
— Намоз мехонам.
— Шавҳарат чӣ кора?
— Ба пеш нигоҳ кун, ағбаи хавфнок.
Мошини пурбор ба саргаҳи Гулдара часпид. Бале, дар ҷарию оббурдаҳо маҳмалгул мерӯид. Чашм нур мегирифт аз тамошои он. Мусофирон гоҳе аз баландии шиша ба хирмани гул дида медӯзанд. Маъруф! Ба ин муаллима чӣ кор мекунӣ? — мегуфт ба худ. — Ком нарӯёнӣ, номардӣ...
Хирмани офтоби сари кӯҳ шабеҳи лолазор буд. Маъруфро дил меғапид. Марям ба дурахш дилбохта буд. Чашмони ҳандон бо пешонии фароҳу абрӯвони сиёҳ ва мӯйҳои шабрангу чеҳраи ширмолгуна мезебидаш. Мардакро рӯшанӣ намефорид. Ҳар сафар санаме савор мекард, як дунёе дармеёфт. Наздашон чӣ дурӯғҳое мебофту аз худ шери жаён месохт. Кӯтоҳақлон ба домаш дармемонданд. Аммо Марям... аз гуфтугузоре, ки хоси Маъруф