Заифмардум лафз надорад. Розиӣ бишарронамат?

Аз ҳаром гаштан мурдан беҳ!

Ноумедам нагардон...

Э, ака, биё гардани шайтона бишкан. Агар ба ҷойи ман хоҳарат ба сафар мебаромаду дар чанги шофири бероҳа мезад, чӣ кораш мекардӣ?

Ба дораш меовехтам.

Занатро- чӣ?

Аввал ӯро мепаррондам. Нафсашро сер карда наметавонам, ки ба бегонаҳо тан мефурӯшад?

Ба ҷойи ёрӣ, чашми бад дорӣ.

Хез, ин занҳоро намефаҳмам, - ангушт аз куланг бардошт мардак. - Ҷамъашон аз нутфаи шайтонанд. Эҳ, дар зӯроманд гардан каҷ гирифта, гӯра-гӯра ашк мерезанд. Раҳо, ки хӯрданд, мори бадзаҳр мешаванд.

Ба касе гардан каҷ намекунам. Ҳаргуна зан нахоҳад, ҳичкӣ ба ӯ даст расонда наметавонад. Дониста мон, мову Саъдӣ зиндагии ширин дорем.

Ҳамон шавҳарат дар чӯли бебиё туро пойида гаштааст-чӣ? Беакле, намедонӣ, ӯ то рафтани худат дар бағали маҳҷабине маишат дорад.

Мо ба якдигар лафзи вафо бастаем. Дар гузар ҳамсояи бадният надорем. Бо ҳамааш акаву додар, апаву хоҳар шудаем. Ҳа, як бадзот буд, бо пули ҳаром ҳафт зан гирифт, хонаҳои бадабдаба сохт, мегӯй аҳромҳои Миср бошанд. Хизматгор харид, бечораҳоро шабу рӯз кор мефармуд, нимбайъ ҳақшон медод...

А, бигардам йигита! Раҳмат ба падараш! Ана, ту бошӣ...

Не, маътали Бердиш бийӣст. Рӯзе ҳамроҳи нозанине мастомаст мошин ронда, ба садамае бархӯрду ҳаром мурд!

Рост бигӯ, дар бағали бегонае ишрат накардай?

Дар майдаҳаки як баҷаи ҳамсоли худам себи дастам газид. Гириста-гириста ба хона омадам. Падар ҷангам кард, ба кӯча набаромадам. Беадабиям сари ҳамон тамом шуд. То ҳол рӯймоли дароз андохта мегардам.

Ку қасам ёд бикун.

Дурӯғ бигӯям Ҳазрати Амирҷон кӯрам кунад!

Надори лафз, паршикастай.