— Хоҳари туам, ҳарчӣ фармоӣ, сар дар пеши поҳот мегузорам...
— Лутфи ширинат миёни камонам шикаст.
— Бирав, оби чашма нӯш кун.
— Ба чӣ дарде доруст?
— Ба тирагии ақл.

Ихтиёр аз даст рафт мардакро. Рафту аз оби чашма нӯш кард. Аҷабо, сархам омад то пеши Марям. Рӯяш дуд мекард ба зан бингарад. Ривояти бовафоёнро аз қиссаҳои мӯйсафедон мешунид. Покизагии занеро чун Марям бофтаи шоиру нависандагон меангошт. Фаҳмид, ки нависанда бедард китоб наменавиштааст. Ӯро гаме, азобеву кулфате, шиканҷае, фоҷиғае мубтало кардаву аз алам алам кашида, болои сафҳа қалам меранад. Дар сафар зани китобиро ваρχӯрд. Ва даст ба дастаки дар бинҳода, ба худ омад, аз кушоданаш метарсид. Марям ба талу теппаҳои тирафом рӯй гардонд.

Мардак ва Марям фурсате ба мошин савор нашуда, «КАМАЗ»-и пурборе паҳлӯшон қарор гирифт. Нури тези чароғҳои калон чашмҳоро зад. Чанд соя ҷаҳида фуромаданд. Маъруф дар иҳоташон дармонд. Як тоссари куртааш остинкӯтоҳ ба дасташ сигор, фағонаи дудро ба ҳаво пуф карда гуфт:
— Ҳеъ, кабкҷӯҷаро куҷо мебарӣ?
— Ба хонааш.
— Ҳи-ҳи, офате, хонааш дар лаби чашма будааст?
— Не, ба мотори мошини обрези омадам.
— Ӯ ба ту кӣ мешавад? — занҷири дасташро ҳой дода - ҳой дода пурсид сари авбошон.
— Хоҳарам, — аз нияти бади беадабон рамӯз ҷӯст Маъруф.
— Дурӯғ! — хитоб зад яке пештар омада.
— Кабкҷӯҷара дар ихтиёри мо гузору аробата бикаш! Ку, тезтар дафъ шав!!

— Мо ба роҳи худ меравем. Агар хоҳаратон нисфи шаб дермонда ба хона неомаду роҳзанҳо ба ӯ ҳуҷум мекарданд, ҳимоятгаре дошт?
— аз мазмуни сӯҳбати Марям пора гуфт Маъруф.
— Мо хоҳари шабгард надорем!
— Аҳа, аз рангу рӯйи хоҳари дайду безорем!
— Ӯро худамон ба қатл мерасондем!
— Хӯш, кадомат дар бадан хуни мардӣ дорӣ? Пеш биё! — дилпур гуфт Маъруф ва Марями тарсзадаро дар пушт нигоҳ дошт.