Кӯҳталии дарозро чун бемори асодор боло мешуд трактор. Аз раҳи нохамвор хоначаи оҳанин меларзид. Нигоҳи хашмзои Малаҳ аз рӯзи пурғубор нолонтар буд. Ӯ аз гардише то гардише ба даҳон нос мепартофт ва якмаром ба баландии мебаромадем.

«Саманд»-ашро Малаҳ эҳ, фасон ороста буд. Андаруни кабина пардаи нақшии шишшиладор ва рӯи он ойнача часпонида, саҷоқи гулдӯзӣ бо нақши байти ошиқӣ аз даврони домодиаш ёдгор мондааст. Симҳои зиёд кашидаву садои хурдак гузаронида, паҳлӯтараш гӯшӣ мениҳод. Мӯҷиби ишон ба навқиса нӯшханд мезад. Ҳар хел буд набуд, ӯ худро аз касе кам намегирифт, бо хушку тараш қаноатпеша буд.

Бар асари ғубор пешорӯро соз намедид. Малаҳ ба ҳаво ҷанг мекард, ки чаро торикистон шуд? Барф биборад, ағбаро гузаштан душвор мешавад. Хунукрӯ набуд Малаҳ, вале аз лоғарӣ устухонҳои рӯяш барҷаста, гандумгун, камабрӯ ва аз гирудорҳои зиндагӣ бармаҳал пирнамо ва чашмони хурдак дар мағзи сараш метобид. Ӯ ба оринҷаш маро ниқта карда гуфт:
– Симакора бипайванд, чароғҳо гирён шавад.

Симакҳои дурушту нӯқтезро сарбасар пайвастам. Се чароғаки худсоз нуристон шуд, вале ин рӯшанӣ рӯёрӯи лашкари ғубор ҳеҷ буд. Раҳгузари оянда муқобилашро намешинохт. «Саманд»-и Малаҳ оҳиста мерафт. Ҳарчанд ғубор ба болои дарахтон кӯчид ва чеҳраи ҳамсафарам шукуфт. Дар гурроси гӯшҳорош Малаҳ ин рубоӣ мехонд:

Э ёраки дарбадари ранҷидаи ман,
Мову ту будем ду гули печида ба тап.
Ҳарчанд занам фарёд: «Рӯзигули ҷон!»
Ай санг садо ояд дар хурӯши ма-а-ап...

– Ҳай ҷон-а! – ҳамовоз мешавам дар нақароташ.
– Ягон гап зан, бачаи тағо.
– Ваҳамидам.
– Аз чӣ? – кур-кур механдад акаи Малаҳ.
– Дар шинғаи овозат.
– Мо, сағираҳои почаканда, шинғаи хок дорем..., – музтарибҳол менамояд ӯ.