— Дар хурсандӣ ҳар кор шуданаш мумкин, — гардан каҷ кард Малаҳ... — Трактори кӯҳна! Пора-пора кофта, наваш кардаам... Ҳамсояҳо ҳайронанд, ки чӣ хел ба тела мебараму миёрамаш.
— Э-э, баҳо надорад, амакбачаи мо!
— Худо қувваташ диҳад.
— Бечора рӯзи кӯдакҳоша базӯр мегузаронад. Зиндагӣ ба гарданаш бор.
...То як ҳиссаи шаб дар забони аҳли давра сифоти Малаҳ буду ковиши согуи «асп»-и ӯ.
Субҳи нав дамида буд, ки Малаҳ парида хест ва давродаври «саманд»-ашро аз назар гузаронд. Либосҳояро пӯшида, овоз рӯшан кардам. Аз камбуди сӯзишворӣ менолид. Амаки Хурсанд найчаи резиние оварда, ба даҳони бӯчка андохту гуфт:
— Мирзомалаҳ! Сӯзишворӣ ту дорӣ, дилпур ба таҳдашт мебарадат.
— Э, не-е, — гардан тофт Малаҳ, — баҷаи амак, биков, ягон чакра дошта бошӣ, биёр, ки дар ағба мемонем.
— Биё, ба як гӯсфанди чорӣ шарт мекунем: ҳампи сӯзишворӣ ба хонаат бурда, бихоҳӣ, ба Ховалинг мерасонад! — ба нофаҳмии амакбачааш нӯшханд зад Хурсанд.
— Мастӣ, чӣ бало? Рӯгане намеёбем, ки бихӯрему... — дар чеҳраи сабзинаи Малаҳ осори андӯҳ дамид.
Паси дарвозаи амаки Хурсанд то «саманд»-и Малаҳ тоб намехӯрд, ба ҳаракат намеомад. Ду кадам онсӯтар чашмае буд, атрофаш хуттирифtai болояш пӯдиназору сабза дамида. Аз як сӯ девори баланди паҳлӯи дарвоза ба гардиш халал мерасонид, аз дигар тараф пеш мерафт, ба ботлок мегӯпид. Ин манзара ҳамон хушгӯиеро ба ёд меовард, ки дар миёнаи баҳр ниҳоли себ мева бастаvu маймуни бозингар дар шохаи он шишта, ба шинои киштии маллоҳон монеъгӣ мекунад. Чӣ тадбир бояд ҷӯст, ки маймун ҳам розӣ бошаду киштӣ низ дар об ғарқ нашавад? Боакло дар ифтитоҳи муаммои Малаҳ оҷиз монданд. Салоҳи корро худаш ёфт. Гурроси пуршиддате гӯши ҳамаро кар кард. Малаҳ андаруни хонаҷаи танги оҳанини миёнашро кулук гирифта, якбора ақиб рафту ба ҳамон шаст «саманд»-ро ҷониби чашма давонд. Бовар кунед, мисли тири пайкон ба он сӯйи ботлок гузашт. Баъзеҳо аз тарс ба замин шиштанд. Аз он тараф ҳам «асп»-и ҷариvu кӯҳталдидааш