Бад-ин ҷаҳиш озод парид. Ғурури соҳибаш дар замину осмон намегунҷид. Моҳиру соҳиру тоҳир метобид, Малахи мо!

Майдаборон оҳанг менавохт. Сангоби нимаро гузашта бошем ҳам, роҳи дарози ноҳамвор бо «саманд»-и нимсози пурбор тоқатфарсой буд. Ҳофизни ҳамсафарамро шунида, меандешидам: бо ҳама азобу хитобу ранҷу кулфатҳои замона ӯ боз ошиқи зиндагист, ошиқи рухсораҳои гулгуни ёри хиёлӣ. Медидам, ки ба фағонаи дудбаро ба як шавқи беинтиҳо, чунон шавқе беҳудуд, ҳамнафас бо таппиданҳои ёри вафодоре, ки дар нимароҳаш намонда, тансиҳат ба кошонааш мебарад, менигарад. Ду мардумаки чашмони Малах ба роҳи дуру дароз кӯк мешавад. Медонад, ки таноби умраш зиёда шебу фарозҳо доштааст. Вай ба интиҳои ин таноб душвор мебарояд, ҳамчунон аспи пир дар ағбаҳо.