ВОПАСИН ДИДОРИ МАҲБУС

Дар деҳа овоза паҳн шуд, ки Абрӯхайр Меъроҷиддин бачаашро дубора тӯй медиҳад. Ҳама лаб мелесид, ки ин бор шикамсерӣ барракабобу бо дунбаи гӯсфанд оши рӯганаш загиру омехтаи зираи хушбӯ меошоманд. Ва меафзуданд, ки хоҳари аёли дӯсташро ба фарзанди занмурдааш арӯс мегирад. Худаш розӣ набуд. Эҳ, котиби Музаффаре, дар ҳаққи арӯс хел-хел сифоте часпонд, ки аз даҳонҳо об шорид. Автандили дар ҳасрати зан ба шоҳсанами афсонавӣ ошиқ шуд.

... «Маҳита»-и хориҷӣ пушти дарвозаи фарсудаи наъли асп овезон нарму оҳиста, гӯё бесадо омад. Мардаки сиёҳпӯши айнакӣ якпаҳлӯ фуромаду гарди попӯшу пиҷчакашро афшонда, ба хазони ар-арзори хоҳари мӯйсафед чашм давонд. Дурахши нур баргҳоро тиллогуна метобонд. Хӯҷаини назарбаланд ронандаро имои «фуро» кард ва бедимоғ гуфт, ки ба боло нигарад. Ҷавони борикқомати бемӯйлаб сақич хоида, аз асрори фалаки тори сараш чӣ фаҳмид, ки пастак-пастак хандид. Хонадорҳо меҳмонҳоро таклифи бологузарӣ доштанд.

Абрӯхайр Меъроҷиддин ба рӯи кӯрпачаҳои озодаи читак гузашт. Чеҳраи соҳибхона баёни хол буд: парвардигор камбагалакҳоро фақиру беозор, гоҳе ба як бурда нон зор, сад шукр ба дари нохалафе гарданкачу интизор набурдааст. Ронанда чойро сард кунонда, сӯйи хӯҷаини батавозӯъ дароз кард. Абрӯхайр Меъроҷиддин чашм ба дар буд, ки дӯсташ Азим кай меояд.

Ин соат Азим дар хонаи зани чандумеш овораи айшу ишрат буд. Як гоҳ арӯсаш дар ташнов бадан мешӯст, мастомаст дарро кушоду тайи такпӯшу пойи бепапӯш суруд бар лабон бурун шуд. Таки чинорони баланд, рӯ ба ҳавлии чароғистон занҳои кӯдакдору духтарҳои аёш аз якбора калов-калов омадани мардаки фарбеҳи мӯйҳош сип-сиёҳи мазанӣсурат вахмидаву ҳарчӣ-ҳарчигӯянашро бишнавад, баҳарос «вой, рӯмон сиёҳ!» хитобида, ҳар сӯ гурехтанд. Азим дар ҳараки чӯбини занҳо шишта, ба зонувонаш каф зада, ҷониби духтараки ҳамсоя, ки аз тиреза ба осмони соф нигоҳ дошт, бадоҳанг ин садо кард:

• Зеварой, биё, болои зонуҳом бишин, сад доллар медиҳам!
• Безорам, аз шаклу сумотат гӯли ёбоӣ!