Ҷонбезор шуд муаллима. Надонист, ки бачаи маймунсурати ба хӯрду хуфт омӯхт, аз олами маърифат бӯе намебарад. Падари мугамбир долларҳоро намоиш дода, ситораи осмонӣ ваъда кардаву дили занаки камбизоатро кабоб дошта буд. Агар медонист, ки бача алифро калтак мегӯяд, кӯдакошро дар хона монда, беҳуда сабақдиҳӣ намеомад. Пули номард баракат ҳам надоштааст.

Хонаҳои тарафи чапи ҳавлӣ аҷиб рақамӣ шуда буд. Пушти дари аввал номи додараш Зайдулло, паси дарҳои баъдина исми хусурбачааш Хироҷ, писарони апааш Комрон, Диловар, азони тагову холаҳош Вайсиддину Кариму Алӣ сабт ёфта буд. Ишон як-як аз дарс ё сайри шаҳр ё тоҷири баргашта, ҳар шаб дилнишин базме доштанд. Дастархон ҳамеша боз будаву магзу мавиз, нахудшӯрак, бодом, чормағз, писта, ғӯлинг, чиниҳои пуропури асал, самбӯсаҳои варакин, ҳарбузаҳои карчзадан қандак, қаҳваҳои ҳархелаи хориҷӣ, тухмбирён, шӯрбову палав бо гӯшти кабк иштиҳои набударо меовард. Тоифан аз кӯҳпора ҳамбида ҳамранги лошахӯрони болои мӯрдори пойини дара ҳамлавар, хароинна дар мулки пеш обзадаву озода ба шаҳриён дарди сар, аз дишу диёнат ва Худову Расул бехабар, осема наволаҳошонро гоҳе нимхойида фурӯ мебаранд. Тайӣ пову дастони ҳар тан кӯрпачаву болиштҳои пари ку ранг зада, овораи наворҳои ғалати аз ҳаводиси олам бехабар мехӯрданду меҳуфтанд чун чорпоёни чарогоҳи Арпатугулди.

Дар омад-омади Абухайр Меҳроҷиддин аввал писари апааш ба ӯ сим мезад. Кай баромаданашро фаҳмида, «Маҳсима»-ро ба ҳаракат меовараду дар пойин рӯбарӯи тирезаи ошёнаи дуюм сокит мегирифт. Маҳбуси собиқ оҳиставу бардам-бардам фуромада, дарҳол бо робитаи барқӣ бо занаш гап мезад. Зебӣ номгӯи таъомҳои шомгоҳиро мегуфт. Мардак якпаҳлӯ вазн андохтаву гӯширо миёни кифту гарданаш боздошта, дандонҳои тиллоашро пешорӯи ойнаи болои сараш лесида-лесида, дастонаш ба ду ҷониб ҳамойил, хастанамову бемадор, аз он ки Зебӣ навъеро ғалат амри пухтан додааст, ба табъашон нафорид, ки гуфт:
— Ба дилам зад, лӯлакабоб! Фармон деҳ, имшаб кадубирён бипазанд...
— Гӯшти оҳу чӣ? Зайдулло нав як халта кабк овард. Ҳоло пӯсташ накандаем.